Sabah güneşi düşerken üzerime.
Soluğunu alırım rüzgarlardan.
Ah mümkün olsa, bağırabilsem seni.
Bu sevda yüreğimden büyük.
Taşıyor içimden saklayamıyorum.
Kaçtıkca sana tutuluyorum.
Hangi son bahar büyülü sesiyle büyüttü seni.
Sen de gök yüzüne bürünüp geldin karşıma.
Benimle kal!
Bekleyelim burada baharın gelişini.
Benimle kal, yeniden doğuralım güneşi.
Gecenin içinden geçti sevdiklerim.
İşte bu yüzden meylettim sana.
Sen de ben gibiydin aslında.
En çok sevdiklerimiz yaralamıştı bizi.
Uzanıp da elini tutamadıklarımız.
Biz yüzlerinden çok,
Hayallerini sevdik insanların.
Yaşadıklarıma yıllarca isim veremeyecektim.
Ve ya çocuk ruhumla buna bir şey diyecektim.
Bu hal yıllarca devam edecekti.
İçimi kemiren anlaşılmaz duyguya koyduğum ad,
İsimsiz, dilsiz ızdırap olacaktı.
İşte bu ızdırabı yıllar yılı bağrımda bir yara gibi,
Sen hep gidiyordun.
Akşam üstü yanlızlığıydı bu.
Söyleyecek şok şeyim vardı ama susuyordum.
Sen de susuyordun.
Gözlerin çok kalabalık oluyordu susarken.
Ben yalvararak, sen özür dileyerek bakardın.
Seni vuracaklar biliyorum.
Ölürsen öleceğim, korkuyorum sonunda,
Âşık olduğun dağlara gömüleceksin.
Benden önce sakın ölme olur mu?
Seni bulmak için koyulsam yollara.
Gel ey sevgili.
Yeniden anlamlandıralım hayatı.
Ben sana yar,
Sen bana derman ol.
Gel ey sevgili.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!