Hasret Sayınta Şiirleri - Şair Hasret Sa ...

Bir yaşamı seninle teğet geçmek.
Bir kız çocuğunun saçlarını,
Seninle tarayamamak.
Yüreğine bu kadar yakın,
Hayatına bu kadar imkansız olmak.
İnsan eksik yanına aşık olurmuş.

Yırtarak geçiyor içimizden hayatı törpüleyen zaman. Zaman ! Ahh yetişemediğim vicdan azabım. Biz ! Kaynağından kopup yer çekimine kapılan zindan göçerleri. Biz! Karanlık sulara düşen ışık taneleri. Hep uzaktan seslendik durduk birbirimize. Çünkü bir mevsimsizliğe katlanmıştık seninle. İki gece arasına sıkıştırdığımız uykularımızda işleyen şehir içi hatlarının devamlı yolcularıydık. Bir geceden ötekine çakıl sektiriyorken bir ikindi vakti uyandırıldık. Gece kelebeğinin gölgesi silindi duvardan. Bir mevsim daha eskidi sokaklarda. Bir gece vakti oturmuş bunları yazıyorum, sözcüklerden bir mezar kazıyorum kendime. Vakitlerden bir bir vakitte aynadaki suretimizi eskitirken zaman, geride kalan anılar kulak asmıyor çağrılarımıza. Yaşadıklarımızdan çok yaşayamadıklarımız yaraladı yüreğimizi. Belki de bundandır dilimizin parçalanışı. Bundandır başsız bir ceset gibi her gece toprağa gömülmemiz. Varlıkla yokluk arasında bir arafta, ruhunu arayan bir bedeniz şimdi. Bir mevsimi daha eskiterek takvimlerde. Sokaklarda bıraktığımız sözcükler mühürlüyor dilimizi. Yine sonbahardı. Yaprak yaprak döküldü umutlarımız. Adına yaşamak dedik. Hangi çağdan kalmaydı bu yalnızlık bilemedik.Bir otobüsün arka koltuğuna oturduk yan yana. Benim cebimde senin resmin senin cebinde bilinmeyen adresler. En çok kim yaraladı diğerini saymayı unuttuk. Mevsimlerden sonbahardı.Gece kelebeğin gölgesi silindi duvardan. Bir çiğ tanesi gibi düştük toprağa...

Hasret Sayınta

Hangi zamana ayidiz biz.
Hangi çağdan kalma bu yalnızlık.
Birileri bizden önce yaşamış hayatlarımızı.
Örselemiş, kirletmiş, eskitmiş.
Yalınayak çocuk olmalıydık biz.
Oyun peşinde koşan.

Denize rengini veren umut,
Nasıl düşerse günlere,
Öyle alıyor senden,
Gökyüzü rengini.
Her sabahın şafağında,
Yansıyorsun yüzüme.

Sessizliği seviyorum. Her yarında dünü yaşarken,
Gelecek bir şey getirmiyor yarına dünden başka.
Yarına yürüsek de koşar adım,
Her yeni gelecek bir geçmiş.
Yazmak bir eylem mi?
Yoksa yaşamak mı eylemi gerçekleştiren?

Bu kadar yakınken, bu kadar uzak olmak.
Uçurumlar büyüyor aramızda.
Yollar uzuyor.
Yaşadıklarımın, yaşayamadıklarımın,
Sen değilsin elbet sebebi.
Seninle hiç yaşanamayacak şeyler olması,

Yarını yok bu baharın,
İnsan, sessizliğe gömülür giderayak.
Alıp gittiniz nem varsa.
Hayatın ortalık yerinde bir başıma kaldım.
Anılarım etrafa saçılmış.

Bak yine yağmur.
Korkma hüzünlenmedim bu defa.
Yüreğinde olduğumu bilmek yetiyor bana.
Ömürlük anılar biriktirdik seninle.
Yaşanmış ve yaşanılası ne varsa.
Sahi kaç mevsim eskittik.

Sonu olmayan bir yolsun sen.
Ve Tanrı beni, yolcun olmak için yaratmış.
Ayaklarımı kanatarak yürümek istiyorum.
Senin ömrünü, senin gölgende.
Sen uyudun mu dünya karanlığa gömülür.
Ay kapatır gözlerini.

Bazı şeyler kalıcıdır, bazıları geçici.
Onlar nehirdeki çakıl taşı.
Ben akıp giden su.
Geçip giden hayatın içinde,
Kısa bir zamanım ben.