Gönül Bu Kadar Cefaya Katlandı
Gönül bu kadar cefaya katlandı
Sabır taşı olsa çatlardı çoktan.
Sevdim dedikçe uçtu kanatlandı,
Bu sevgi bir orman yapardı yoktan.
Gönülde Derin Yare Var
Ne yollar hadi kalk gidelim diyor,
Ne de gurbet hadi gel bana diyor.
Gözlerin buğulu gel gitme diyor,
Yine de gönülde derin yâre var…
Sen beni nedense sevmedin gitti.
Sende mutlu olmaktı amacım bil ki;
Seni kirletenler sayende, benden kâr etti
Gönülden sevdim seni ben Karaman Şehri...
Gözlerim görüyor aklım eriyor
Evrensel kurallar bu işe yanlıştır diyor
Sen sadakat gösterip sapkın aklına
Görmüyor, bilmiyor, anlamıyorsan
Ben çekiyorum işte kulağını bu da mı yetmiyor
Gözlerin sarhoş ediyor beni
Baktıkça başım dönüyor
Görmek için değil de
Vurmak için bakıyor
Vurduğu yeri yakıp
Harabeler bırakıyor
Tek gözümüz görüyorsa, yarım yamalak hem de.
Aldanıp o gözün gördüğüne, karar vermemeli.
Tüm insanları, iki gözü de kör sanıp, o dem de,
Tüm insanlığa, bilgiç kral olmaya yeltenmemeli.
Göz deyince unutup, kalp gözünü, gönül gözünü,
Gözünle Görmekle Yetinme
Gözünle görmekle yetinme,
Gönlün ile de bak…
Aklınla düşünmekle yetinme,
Ölçüyü, izan terazisine bırak…
Göz Yaşı mı Kaldı
Gözyaşı mı kaldı bu gözlerde ki
Bu ipek mendilin al senin olsun.
Bin parça sevda, ne bir ne de iki,
Zehir olan dilin, al senin olsun...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!