Yeşil giymiş dağlar denize bakar,
Tepesinden duman eksik olmuyor.
Yağmur ince ince durmadan akar,
Güneş naz eyleyip hemen doğmuyor.
Senden gayrı kimsem yok bu zifiride.
Yüreğimde bir onulmaz sızı,
Bir yanım kan revan içinde,
Bir yanım uçsuz buçaksız bir başak tarlası.
Onlar,
camdan kulelerin gölgesinde oturanlar,
kâr hanelerini tartan beyaz önlüklü baronlar.
Kasas suresinde o büyük ferman,
Yazıldı levhaya, dönmez bir daha.
Dizinde kalmasa fer ile derman,
Karanlık, ışığı yenmez bir daha.
Kaz dağında yeşerir çiçekler ve otlar
Yaylalarında yayılır kazlar ve atlar
Zirvesinden patlar soğuk pınarlar
Benim bin pınarlı idâ dağım.Yüz bin çeşit çiçekleri mis gibi kokar
Bir tarafından yağ, bir tarafından bal akar
Efsanevi Sarıkız’ı zirveden denize doğru bakar
Bir yanda dağ kızı, nazlı Emine
Bir yanda ovadan Hasan dengine
Kader bir ok attı, battı sineye
O günden beridir, aşk ile çağlar.
Ben, zamanın nabzını avucunda tutan eski bir saat sarkacı,
ne kralların fermanını dinledim
ne de cellatların bilediği çeliği.
Sessizlik,
büyük ve sabırlı bir taş gibi oturuyor odanın ortasında.
Ne bir kapı gıcırtısı
ne bir çocuğun uzak çığlığı
ne de rüzgârın uğultusu eski panjurlarda.
Kendi Kıyısında Duran İnsan.
Deniz çekiliyor, geriye sadece tuzlu bir yalnızlık kalıyor,
İnsan kendi kıyısında bir yabancı gibi izliyor köpükleri.
Neydi bizi bu uçsuz bucaksız boşluğa fırlatan itki?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!