Bin bir emek var. Şiiri - Hasan Belek 2

Bin bir Emek var.

​Nasibini arar şafak sökende,
Çarığın izinde bin bir emek var.
Sabahın nurunu yere dökende,
Toprağın bağrında yenen ekmek var.

​Eskimiş yeleği yırtık cebinde,
Umutlar gizlidir sabır dibinde.
Asırlık çınarın serin kalbinde,
Geçmişten gelene hep beklemek var.

​Orakla biçilir sarı ekinler,
Yorgun argın döner eve cananlar.
Toprak dile gelir onu kim dinler?
Taşın sinesinde gül derlemek var.

​Ayranı buz gibi ekmeği sıcak,
Garip hanesinde açılır kucak.
Tütüyorsa damda dumanlı ocak,
Helal lokma ile şükür etmek var.

​Kınalı ellerle yoğrulur hamur,
Bereket yağınca silinir çamur.
Mevlam nasip eder verince ömür,
Tozlu yollarda Hak söylemek var.

​Çapa sesleri ki yere bir beste,
Yorgunluk kalır mı tek bir nefeste?
Huzuru arama başka kafeste,
Gönül tarlasına nur ekmek var.

​Kurumuş pınarın akmaz suları,
Eğilmiş başıyla bekler dalları.
Köylünün özünde vatan yolları,
Ateşten gömleği yar eylemek var.

​Güneş vurur her gün o sert çizgiye,
Her biri dönüşür öz bir ezgiye.
Gerek yok dünyada boş bir sezgiye,
Toprağın diliyle zikreylemek var.

​Dokuz düğüm olur boğazda sözü,
Emeğin rengidir yüzünün gözü.
Hasan’ın dilinde sevdanın özü,
Bu kutlu destana aşk eklemek var...

Hasan Belek
Akçay