27 kıta destan... Şiiri - Hasan Belek 2

HASAN BELEK VE BEKİROVLAR DESTANI...27 kıta ama bilgi verici destan...üçe böldüm...

Dokuz eşik geçti, dokuz bin niyaz,
Gönül aynasına düştü Saf Beyaz.
Heceye can verir, kış olur ayaz,
Kalemi nur ile sürer bir Hasan.

​Akçay’ın bağrında ulu bir çınar,
Ecdadı bilmeyen nefsini kınar.
Filibe kökünden fışkırır pınar,
Ecdadın izinde yürür bir Hasan.

​Zeytinli yolları hikmetle dolar,
İda’nın yelinde dertler solar.
Evlatlar, torunlar boy verir dalar,
Gelecek çağına erer bir Hasan.

​Dostluktur köprüsü, sarsılmaz huyu,
İçtiği pınardır mısranın suyu.
Bekirov soyundan kutlu bir uykuyu,
Uyandırıp arşa varır bir Hasan.

​Bin sekiz yüz elli bir, kutlu bir sene,
Abdi Dedem düştü dile, bir dene.
Çanakkale siper, kan doldu tene,
Şehadet şerbetin içti bir Hasan.

​On dört yaşında bir çocuktu dedem,
Yol göründü, gurbet ele mi gidem?
Vatan deyip Akçay'ı mesken edem,
Muhacir bağrını açtı bir Hasan.

​Pomakça kelamlar dilde bir lisan,
Ecdat mirasıyla yoğrulmuş insan.
Hakka şükür olsun, büyük bir ihsan,
Sabırla toprağı biçti bir Hasan.

​Yirmi yıl markette geçti o emek,
Alın teri döktü, helaldi ekmek.
Zor olsa da hayat, zordu beklemek,
Emekli huzura geçti bir Hasan.

​İda’nın başında beyaz bir nurdur,
Zeus’la Enlil’in yandığı yerdir.
Görünmez el ile gelen bir sırdır,
Kokulu suları içti bir Hasan.

​Beyaz Kartal uçar, kanadı gümüş,
Görünmez erlerle irtibat kurmuş.
Sigara içenler nefis de durmuş,
Pozitif olanı seçti bir Hasan.

​Adem ile İblis, melez bir soyda,
Gerçeği aradı yıldızda, ayda.
Hasan’ın yazdığı her satır fayda,
Cehalet postunu deşti bir Hasan.

​Mısır ekmeğinde sıla kokusu,
Lentil tadı verir ömür uykusu.
Kelle paça ile sofra coşkusu,
Dostuyla lokmayı saçtı bir Hasan.
(lentil İngilizce mercimek)

​Bahçede cevizler, zeytin ağacı,
Derdine derman olur her ilacı.
Toprağın altıdır her şeyin tacı,
Doğayla bir ömür pişti bir Hasan.

​Emanet bir roman, kalbinde sızı,
Kaz Dağı şahittir, parlar yıldızı.
Biri eğitimci, biri bankacı kızı,
Gelecek nesline uçtu bir Hasan.

​Hüseyin Enes’tir torun balıdır,
Oğulun, uşağın gonca dalıdır.
Bekirov sancağı şeref halidir,
O nurlu kapıyı açtı bir Hasan.

​Dokuz kere Bismillah, kalpte bir yankı,
Erenler ceminde kurulmuş sanki.
Rabbi Yessir ile o öyle bir an ki,
Zorluğu kolayca geçti bir Hasan.

​Heceyle örüldü mısra mısra yol,
Lebdeğmez sözünde hikmetle dol.
Musammat içinde aranan o kol,
Şiirin bahrine düştü bir Hasan.

(Lebdeğmez: Dudak ünsüzleri (b, f, m, p, v) kullanılmadan yazılan, büyük ustalık gerektiren bir şiir sanatı.
​Musammat: Mısra ortalarında kafiye bulunan, iç ritmi yüksek şiir yapısı)

​"Sonsuza Giden Yol" basıldı biter,
İkinci baskıda şevki de artar.
Arkadaş Özgür’de kalemi tartar,
Edebiyat boyu aştı bir Hasan.

​Paris, Amsterdam, Berlin’i gezdi,
Spree kıyısında hayaller dizdi.
Eyfel’in altında dünyayı sezdi,
Sınırı, bendini taştı bir Hasan.
(spree nehir)

​Kul Hasan’i derler, mahlası haktır,
Alnı açık yüzü her zaman aktır.
Bu dünya fanidir, gerisi yoktur,
Aşk ile yollara düştü bir Hasan.

​Berat Gecesi’nde parlayan nurla,
Hasan’ın destanı bitsin bu gururla.
Evlada, toruna kalsın bu sırla,
Hakk’ın divanına uçtu bir Hasan...

Dokuzun sırrıyla mühürlü kapı,
Nurlarla örüldü bu kutsal yapı.
Gönül sarayında sarsılmaz tapu,
Aşkın dergahına girdi bir Hasan.

​Kumpirle, plaketa dilde bir anı,
Unutmaz Filibe, o ana vatanı.
Damarda dolaşan ecdadın kanı,
Maziyle köprüler kurdu bir Hasan.
(kumpir patates plaketa pomakça börek)

​Yedi veren güller açar bağında,
Hakikat gizlidir İda Dağı'nda.
Bu ahir zamanın yalan çağında,
Gerçek bir menzile vardı bir Hasan.

​"Nema" dedi nefse, "sedni" dedi can,
Şükürle bezendi geçtiği her an.
Gönül heybesinde koca bir cihan,
Sabır sofrasını serdi bir Hasan.
(nema pomakça yok demek)

​Baktığı her yerde o beyaz ışık,
Ezelden ebede ruhu karmaşık.
Hem kendiyle dosttur hem Hakk’a aşık,
Vahdetin sırrına erdi bir Hasan.

​Yirmi yedi kıta, yirmi yedi kat,
Şiirle yazıldı bu koca hayat.
Sözünde keramet, özünde murat,
Mührü bu destana vurdu bir Hasan.

Hasan Belek
Akçay/Altınkum