Mustafa Kemâl Atatürk ve biz...
Önce o vardı,
Selanik'te bir evin avlusuna vuran güneş,
bir çift mavi gözün sonsuz merakı.
Mustafa Kemal vardı.
Kadir-i Mutlak’tır evrenin başı,
Zıtlıkla yoğurdu toprağı, taşı.
Bir yanda melezler, puslu ve duman,
Bir yanda asalet, vermez hiç aman.
Gözlerin ki ruhuma, değen en derin mâna
Aşkınla yanan gönlüm, döndü ateşistâna
Bu sevda bir sır idi, yayıldı dört bir yana
Mecnun misâli düştüm, o derdinle cihâna
Sen ki ezelden beri, ruhuma eş yazıldın
Gönül bir pervane, döner şem'inde
Duramam heybetli, o Nazarında
Can teslim etmeye, geldim deminde
Eririm bir mum tek, bu Nazarında.
NE ANLAMI VAR..(21 kıta destan)
Dilde zikir olsa, kalpte riyayla,
Gösteriş ibadet, NE ANLAMI VAR.
Ameller bozulsa, sahte duayla,
Kabul olmaz niyaz, NE ANLAMI VAR.
Gönül ehli, olan bilir,
Sözün özüne, o eğilir,
Mana ile, can dirilir,
Nadan olan, ne anlasın?
Gönlümdeki bu sevda, akıl almaz bir sitem
Yüreğimde kor ateş, acısı ayrı elem
Düşlerimde yaşattım, yüzünü gizli sinem
Uğruna feda ettim, elimdeki tek kalem
Vefasız yar derdime, ermiyor neden be hey
Sözde kaldı artık, yiğitlik mertlik,
Zora gelmeyince, insan kalmadı.
Çoğaldı dünyada, namertlik, sertlik,
Gönül yarasına, derman kalmadı.
Yüce Rabbim, sensin gönülde durak,
Yarattığın alem yeşeren yaprak,
Emrin ile can bulur kara toprak,
Sensin bize en son varacak konak,
Karanlığı yaran sensin ey Rahman,
Balçıktan yoğruldu en saf cevherler,
Kibir ateşinden kaçar giderler.
Gökten inen o büyük beyaz nuru,
Alnında bir mühür gibi gizlerler.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!