Yalnızlığın ortasında açtım ellerimi,
gözlerimde geçmişin külleri,
dilimde bin kere tövbe,
ama en çok da suskunluk vardı.
Bir gece yarısı, vurdu derinden
Marmara sallandı, yerin dibinden
Betonlar döküldü, kanlar selinden
Nice can ayrıldı, nazlı teninden.
DESTAN YAZILDI..
41 şiir. 41 Kere MaşaAllah...
Doğru söz üstüne, kelam dizildi,
Yiğitlik adına, destan yazıldı.
Nice yiğit erler, yolda üzüldü,
DESTAN.. Gerçek Yaşanmış..
Denizden, Akçay’ın tuzlu havasına karışan
Bir uğultu gelir, yabancı, ürkütücü.
Yunan’ın ayak sesleri değil mi bu,
Gemiler mi yaklaşıyor ufukta, karaltı karaltı?
Ben bir dağım, Kazdağı'yım Edremit Körfezi’nde.
Nefesim iyot, sesim rüzgâr...
Sırtımda zeytin ağaçları, bin yıllık bir alfabe,
her yaprağında bir ömür yazar.
Kasas beşten ferman geldi,
Zalim bağrın korku deldi.
Mazlum sabrı artık seldi,
Yıkar bendin, durmaz artık.
Terazi bozulmuş, kefe tutmuyor,
Zalim tok geziyor, mazlum yutmuyor.
Hakkın güneşi de sanki batmıyor,
Karanlık pusuda, devran bozulmuş.
Dile Gelir...
Gönül mülkü kapısını açınca,
Söz kıymete biner, can dile gelir.
Gözlerden o kutsal nûrlar saçınca,
Çöller vaha olur, gül dile gelir.
Dört yanım duvar, demir ve kahır.
Dört yanım Anadolu.
Yani, alnı nasırlı, yüreği yaralı,
umudu dağların ardında bir sır.
Cennetteki Yasak Ağaç: Bir Meyve mi, Yoksa Bir Soy (Şecere) Meselesi mi?
Dostlar önemli bir konu ele aldım.
İnsanlık tarihinin şafağında, cennet bahçesinde yankılanan ilahi bir emir, binlerce yıldır tefsirlerin, felsefi tartışmaların ve sanatsal tasvirlerin merkezinde yer alır:
"Şu ağaca yaklaşmayın!" Bu emir, genellikle Hz. Adem ve Hz. Havva'nın itaatinin sınandığı, yenmesi yasaklanan bir meyve olarak yorumlanır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!