Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Samimiyet arttıkça sınırlar belirsizleşir,
saygı sessizleşebilir.
—
Çok samimiyet insan usandırır.

İnsanlar ev gibidir,
içine aldığı eşyadan bilinir.
__

İnsan dış dünyaya tam olarak tanınamaz;
değil mi ki insan zandan ibaret…
Zannı kaldır, insan varlık olarak kalır.
__

Sözlerimi zamana asıyorum;
insanlık baktıkça okusun diye.

Yaralarımdan öğrendim
insanlığa tabipliği.

İyileşmiyordum;

Ne çok büyütmüşüm size ait dünyayı.
Oysaki orada ne çok mutsuzmuşsunuz…
__
Duyularının önüne set çekenler,
kalbinde hakiki mutluluğu bulur.

İnsan tohum gibidir;
zamanı gelince toprağı çatlatır…
__

Çiçeği tek toprakta mı olur sanırsın?

Tohum sensin,
filiz veren sen,

Sanki yarınımı konuşuyordu
Bu günüme yansıyan gibi
--
İnsanoğlu geleceğin ışığıyla geçmişi aydınlanlatandır

İnsanların duymak istediğini söyleyip,
görmek istediklerini gösterdiğiniz sürece
sizinle hemfikirdir.
--
Altına pışpış,
ağzına biberon.