Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Ağızdan çıkarken süzülmemiş söz
sahibine elem,
duyan yüreklere ağır gelir

İyilerimin doğrusunun
savunulmaya yahut kanıtlanmaya ihtiyacı yok.

Ben onların ardında sabit duruyorum.

Anlamaya değil, hatırlamaya niyet ediyorum

Hüzün, hakikatin kapıya kadar gelip
içeri girmek için izin beklemesidir.”

Zülâl yağmuru, kalbi arındırıcı hakikattir.

Denizi görüyorum diye deniz ben değilim.
Sadece denizi ilk kez görmemdir.

Ben herkesten daha kötüyüm;
Niçin onlar kötüdür diyeyim...
Ben insanım şaşar beşerim;
Bilmediğimin kara cahiliyim...

Cumhuriyet, inanç özgürlüğüdür;
devlet, kişinin dinine karışmaz.
Demokrasi yaşatılmazsa,
yönetim dikteye dönüşür
ve eşitlik yara alır.

Ramazan, soframızı fakirlere donatma, sevgiyle ikram ayıdır.
Aç gözlü ve cebinden para fışkıranları doyurma ayı değil.
Ramazan, gösterişe hizmet etmek ritüeli değildir.

Şaşırmalarına gerek yok Muazzez’im,
kişi sevdiğinin ismini zikreyler...”