Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Aklını kötülüğe çalıştıran, yolun sonunu göremez; sonunda kendi eyleminde ters köşe olur.

Yaralarımdan öğrendim
insanlığa tabipliği.

İyileşmiyordum;

Ne çok büyütmüşüm size ait dünyayı.
Oysaki orada ne çok mutsuzmuşsunuz…
__
Duyularının önüne set çekenler,
kalbinde hakiki mutluluğu bulur.

İnsan tohum gibidir;
zamanı gelince toprağı çatlatır…
__

Çiçeği tek toprakta mı olur sanırsın?

Tohum sensin,
filiz veren sen,

Sanki yarınımı konuşuyordu
Bu günüme yansıyan gibi
--
İnsanoğlu geleceğin ışığıyla geçmişi aydınlanlatandır

İnsanların duymak istediğini söyleyip,
görmek istediklerini gösterdiğiniz sürece
sizinle hemfikirdir.
--
Altına pışpış,
ağzına biberon.

Ağızdan çıkarken süzülmemiş söz
sahibine elem,
duyan yüreklere ağır gelir

İyilerimin doğrusunun
savunulmaya yahut kanıtlanmaya ihtiyacı yok.

Ben onların ardında sabit duruyorum.

Anlamaya değil, hatırlamaya niyet ediyorum