Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Hüzün, hakikatin kapıya kadar gelip
içeri girmek için izin beklemesidir.”

Zülâl yağmuru, kalbi arındırıcı hakikattir.

Denizi görüyorum diye deniz ben değilim.
Sadece denizi ilk kez görmemdir.

Ben herkesten daha kötüyüm;
Niçin onlar kötüdür diyeyim...
Ben insanım şaşar beşerim;
Bilmediğimin kara cahiliyim...

Cumhuriyet, inanç özgürlüğüdür;
devlet, kişinin dinine karışmaz.
Demokrasi yaşatılmazsa,
yönetim dikteye dönüşür
ve eşitlik yara alır.

Ramazan, soframızı fakirlere donatma, sevgiyle ikram ayıdır.
Aç gözlü ve cebinden para fışkıranları doyurma ayı değil.
Ramazan, gösterişe hizmet etmek ritüeli değildir.

Şaşırmalarına gerek yok Muazzez’im,
kişi sevdiğinin ismini zikreyler...”

İnsanlara “hayır” demek onları incitmek değildir.
Bozulan dengeyi yeniden kurmaktır.
Çünkü saygı, dengeyle tıkır tıkır işler.

Nerededir kötü diye aramam;
Her kötüyü benliğimde buldum.
Kendi özüm kapkarayken...
Herkese iyi benim demek neyime.

Demişler ki, bacı, senin olay ne?
Ben de olay yok, bacın; kimse ona de.