Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Kralları güldürmek için gelmedim dünyaya;
Şarlatanlar da kralları güldürüyor.
Alayını güldürmeye gelmedim dünyaya;
Alayının alayı,ilk kendisine güldürüyor.
Hicvetmeye geldim ben dünyaya;
Hicv eğitip,öğretirken güldürüyor.

Bekledim aylar oldu.
Özledim geceler doldu.
Dedim belki unuttu beni
Çok uzun zaman oldu.

Gülen yüzünü gösterse,

Bu fırtınada yol almak hiç öyle
Akıl işi değil deyip durdun ya...
İlk dalgalarda topuklayıp kaçacağını
Nerden bilecektim,müneccim miyim?

Sana dümeni çevir dedigimde

Deniz kabukları ve kumsal,
Sıcak kayalar, tuzlu yosunlar,
İkimize ağlıyorlar hıçkırarak...
Mavi gözlerle yüzümüze bakarak.

Mercan tanelerini dizerek,

Düşünme boşuna cancağazım,kafanı yorma.
Günü gelince anlayacaksın,inan o gün geldiğinde...
Nasıl sevdiğimi de bileceksin,öykünün sonunuda.
Ve ağır ağır ne kadar tükenmişim bağıra çağıra.

Tutuk hâllerimi anlarsın mesela,

Yok artık anlamı
Söylenen sözlerin
Ne yapsan da faydasız
Uğraşma boşuna.

Sadece sus ne olur

Söylemiyordun belki yüzüme ama
Yavaş yavaş eksiliyordum yüreğinde.
Donuklaşıyor bulanıklaşıyordum
Silinip gidiyordum bakışlarında.

Sinsice bekliyor kapı ardında pusuda,

2025 çok güzeldin;
İstemeden çokça verdin.

İçimin dolusunca gülümsettin,
Bol kazanç getirdin.

Biliyordum o günden sonra,
Hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı;
Ne baharın tadı kalacak,
Ne çiçekler eskisi gibi açacaktı.
Gündüzlerin yılgınlığında,
Omzuma bir de gönül yükü alacaktım.

Kalmadı artık zaman kavramı bende,
Bilemem iyiye mi yorsam yoksa kötüye,
Seninle geçen güzel yılların anıları bile
Huzur vermiyor bir nebzecik yüreğime.

Şahlanmış dört nala kaçıyor mutluluk uzaklara,