Halit Korkmaz Şiirleri - Şair Halit Korkmaz

İcraî sanat ettikçe, melekeler hızlanır,
Nefsiyledir, insan için, en yorucu savaşlar;
Aksî hâlde beden esir, ruh tutuklu, sızlanır,
Namaz edâ edildikçe, sanat orda yavaşlar.

Nâmûsa mütecaviz rol üstlenen adına-
Parmak çıtlatsın bir el diskoda zikir rakstır,
Bilim bir yanılıp da (!) erkeğe ve kadına-
Cevherî nâmûs deyip tahlil yapması şarttır.

Bunca misaller varken gözümüzün önünde
Ders almadan yaşarız nefsimizin emrinde
Yılan bal yerse zehir, arı zehir yerse bal
İnsan ne yerse yesin hep nankörlük peşinde

Nerden gelir, nere gider, ne ölçer-
Bir nefsim var, o ektirir, o biçer;
Güdüleri dürtüleri içime,
Ustalıkla işleyerek rol biçer.

Kader midir, mucize mi, belâmı-

Nefs'ten bariyeri geçebildin mi,
Kendinden uzağa gidebildin mi,
İçerden kilidi vurup da kalbe,
Ringi şeytana dar edebildin mi.

Kendinde kalanlar tükenir sende,

Uzaklardan bir esinti bir selâm,
Kalp gül açtı sevincinden vesselâm,
Dağı taşı delip geçen bu ilâm,
Âlemleri şen eyledi nerdesin.

Kopup gelen ırmaklardan vadiden,

Gerdiğim yaydan çıkıp çok uzaklara düşen
Gönülgâhımdan eser iki oktan birisin
En içli şarkıların ilhâmıyla yetişen
Bunca güzel içinde jürinin tercihisin

Cihan için ney çalındı bütün canlar bir dere,
Tüm kâinat akıp gider ney sesiyle son kere,
Bir dinlerim, bin dönerim, yükselirim arşa ben,
Dönen cismin kârındandır tertemiz iner yere.

Nefsinde sa’y dan sıyrıl
Ses olsun arkadaşın
Kîyl ü kâl’în den ayrıl
Ney’le aksın gözyaşın

Ol kulaktan tiryâki

Biliyorum derstesin
Derste ders vermektesin,
Parlak incilerinden
Hafıza örmektesin.

Gel !