Halil Gülşen Şiirleri - Şair Halil Gülşen

Sormuyorsun neden yaşlı gözlerim,
Bellidir ki bir ağlatan var beni.
Gündüzde, gecede onu özlerim;
Mecnuna benzetir insanlar beni.

Bir sevdası var ki, bedel bin derde.

Bizim küçük birader,çiftçidir Erdemli’de;
Domates serası var, bu işte kıdemli de...


Allah versin; kazanır, iyidir hali vakti;
Birikim yapmasa da, cebinde olur nakdi…

Bizim küçük birader,
Erdemli’de çiftçidir..
Üç dönüm serasında;
Domates yetiştirir...

Allah versin; kazanır,

Dünyaya ağlayarak geliverdi bir gece;
Feryadından belli ki, hüznünü biliyordu;
Kırık dökük bir aşkın meyvesiydi sadece;
Yaşama tutkusuyla, nasıl çabalıyordu!

Annesi ve babası ayrıldı küçük yaşta;

O kara gözünle, tel tel saçınla,
Bütün şarkıların nakaratısın.
Ok gibi kirpiğin, hilal kaşınla
Sevdalı kalbimin tek muradısın.

Yüzde tebessümsün, yürekte neşe

Yıllar sonra gördüm Çukurkuyu'yu;
Gedikten çıkınca doldu gözlerim...
Senelerce ter döktüğüm kırlardan,
Ne çabuk silinmiş ayak izlerim!

İkindi vaktinde akşama yakın;

Acaba kimden aldı Mehmet Hoca akılı?
Erdemli ilçemizin, güzel köyü Fakılı;

Bu köyde imam idi muhterem Mehmet Gülşen;
Muhabbeti doyumsuz, samimi, mizacı şen!

Kekik kokulu kayalar hatırımda;
Koparmaya kıyamadığım;
Koklamaya doyamadığım altınbaş çiçeklerim,
Gençliğe ilk adım attığım yılların,
Mistik yaylamsı duyguları,

Girizgâh 1: (Bana)

Bugünlerde “yaylam” diye maziye döner de Halil;
Beyhudedir ağlayışın, firkat varsa serde Halil;
Hatıralar hayatına olmamalı perde Halil;
Düşeceksin bu gidişle, dermansız bir derde Halil!

Sen keklik olsaydın, ben avcı,
Vursaydım seni.
Kıyamet kopar,
Yer yerinden oynardı.
Muhtemelen yakalayıp,
Çıkarırlardı hâkimin karşısına.