Halil Gülşen Şiirleri - Şair Halil Gülşen

İki elim kanda olsa giderim,
Nazlı yar yeter ki gel desin bana.
T/onlarca olsa da derdim, kederim,
Nevbahar olurum, gül desin bana!

Onsuz hayat acı, onsuz dünya dar,

Aydınlığın anlamıdır hayatın
Varlığın dünyamın meşalesidir
Kuşların şarkıları gibi,
Hayat iksiridir sesin!
Ey biçare kalbimin sahibi,
Nerdesin?

Esenpınar beldesi, eski adı Güvere;
Doyumsuz doğasına yakışmış dağla dere…

Yaklaşık kırk yıl evvel, Yalan Ömer adında;
Bir genç yaşarmış burda, zevkinde, muradında..

Hicranım, aşkından hatıra kalan,
Hasret düğümünü çöz de öyle git! ..
Bayrak bayrak yüreğimde dalgalan,
Ruhuma bir hilal çiz de öyle git..

Duacıyım bitmesine firakın,

Alaca dile gelse neler anlatır neler,
Gazi ve Osman Çavuş, ta altmışlı seneler.
Pehlivan, iri yarı, efsanevi erlerdi,
İkisi oturdu mu, bir danayı yerlerdi!
Bileklerini bükmek, yürek isterdi yürek!
Dozer operatörü. Meslekleri müşterek.

Alaca dile gelse neler anlatır neler,
Gazi ve Osman Çavuş, ta altmışlı seneler.
Pehlivan, iri yarı, efsanevi erlerdi,
İkisi oturdu mu, bir danayı yerlerdi!
Bileklerini bükmek, yürek isterdi yürek!
Dozer operatörü. Meslekleri müşterek.

Siyonist bakışların ardına gizlediğin;
Şeytani hislerin miydi bizi sarhoş eden?
Gülüşün yapmacık,
Kahkahan hayvani,
Davranışın nobran!
Ey merhametten soyutlu iblis;

ERDEMLİ’YE ÖZLEM


Zirvesinde volkan var karla kaplı dağımın,
Müsebbibi sensin yar, çatlayan dudağımın

Esenpınarlı Hasan, şanlı lakabı “Göncü”
Alış verişin piri, takas işinde öncü!

Keman tutkusu varmış, iyi çalamasa da;
Gıcırdatıp dururmuş, usta olamasa da;

Seksen beş sene evvel, “Güvere’nin Göncü’sü”
İbretlik ve destansı sevdaların öncüsü!

“Göncü Hasan” genç iken, âşıkmış bir güzele;
Güzel de boş değilmiş, varın anlayın hele!