Zenginin kapısında eksik olmaz köpeği,
Garibanın yanında durmaz kimse.
Zengin kural tanımaz;
Gariban ise ceza yer her gün.
Ben her nefeste adını sayıklarken,
Bir "nasılsın" sözüne ömür bağlarken,
Geceleri sessiz sessiz ağlarken;
Duymadığın o feryat, vebali senin olsun.
Yeni değil, ben hep yanındaydım,
En karanlık gününde tek sığınağındaydım.
Her düştüğünde sana koştum ama heyhat;
Sen ilk durakta inen bir yabancıydın.
Bir vefalı arkadaşım var benim,
En dar zamanımda yanımda duran.
Umudum bittikçe tükenmez canım,
Yıkılan gönlümü baştan kuran.
Uğrunda canlar verdim,
Dostlarım candır dedim.
Yanıldım, ben yine canım,
Kader gülmeyince yüzüme.
Kafa yerinde yok bugünlerde,
Bir boşluğa bakıyor gözlerim.
Aklım firari, ruhum kederde,
Adım adım tükeniyor izlerim.
Senin gidişin,yüreğimi yaraladı.
Bir gülüşün için,dünyayı yakardım.
Sen gülüşünüde alıp,gittin.
Ben seni, el sürmeden sevdim.
Zor günümde gölgesi olmayanlar,
Düşmemi bekleyip el açanlar.
Hep bana dediniz, hep kendinize,
Artık yeriniz yok, gidin işinize.
Sevdiğim ikinci insansın sen,
İlkinin yerini alman mümkün değil.
O öğretti bana en başta sevmeyi,
O öğretmese, o tutmasa elimden;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!