Vebali Senin Olsun Şiiri - Güven Tekin

​Ben her nefeste adını sayıklarken,
Bir "nasılsın" sözüne ömür bağlarken,
Geceleri sessiz sessiz ağlarken;
Duymadığın o feryat, vebali senin olsun.

​Özledim derim, dillerim lal kalır,
Cevapsız çağrılar içimde kor kalır,
Resimlere bakarım, gözümde yaş kalır;
Görmediğin o yaşlar, vebali senin olsun.

​Ben hasretinle yanıp kavruluyorum,
Kendi külümde savruluyorum,
Senin düğünlerde gülmene şaşıyorum;
Görmediğin o acı, vebali senin olsun.

​Eğlenmek hakkındır, bir sözüm yoktur,
Lakin benim de sinemde yaram çoktur,
İnsan sevdiğine bu kadar mı toktur?
Vurmadığın o hatır, vebali senin olsun.

​Sadece darda kalınca çalarsın kapımı,
Sanki ben yapmışım dünya yapını,
Bir kere sormazsın gönül tahtımı;
Aradığın o para, vebali senin olsun.

​"Para babası" mıyım sadece senin gözünde?
Hiç mi yerim yok o vefalı özünde?
Yalanlar dizilmiş her bir sözünde;
Kurduğun o cümleler, vebali senin olsun.

​Evlat kokusuna ömür verirdim,
Sen iste, ben önünde dağ olurdum,
Bir tatlı dile bin can verirdim;
Esirgedin o kelam, vebali senin olsun.

​Kafama takmam diyorum ama olmuyor,
İçimdeki bu boşluk asla dolmuyor,
Giden gençliğim geri gelmiyor;
Çaldığın o yıllar, vebali senin olsun.

​İşine yaradığın kadar değerin varmış,
Dünya dedikleri ne kadar da darmış,
Etrafımı sanki yalanlar sarmış;
Verdiğin o dersler, vebali senin olsun.

​Yine de kıyamam, canımsın derim,
Sözün bittiği yerde boyun eğerim,
Rabbim biliyor ya, buydu değerim;
Sustuğum şu son söz, vebali senin olsun.