Vebal Şiiri - Güven Tekin

​Zenginin kapısında eksik olmaz köpeği,
Garibanın yanında durmaz kimse.
Zengin kural tanımaz;
Gariban ise ceza yer her gün.

​Adalet, göstermelik sadece;
Garibanın ahı kalmaz, af...
Allah'a havale eder sadece,
Sonunda erer muradına Allah katında.

​Yalancı dünyanın kaderi bu:
Zenginsen dostun çok olur,
Garibansan sırtına semeri vuran çok olur.
Adalet, duvarda yazı sadece...

​Allah'a havale eder her seferinde,
Garibanın ahı kalmaz yerde.
Zenginin ise ölünce yoktur dostu;
Şatafatlı günler bitince kalmadı kimse yanı başında.

​Vicdanlar sağır, gözler kör olmuş,
Mazlumun rızkına haramlar dolmuş.
Zenginin bağı bahçesi gül açar ama
Garibanın dalında umutlar solmuş.

​Parası olanın sözü altın sayılır,
Fakir konuşsa her yerden kovulur.
Mizan kurulunca elbet sorulur;
O gün ne rütbe kalır, ne de bir şanı!

​Hak yemek zengine olmuş bir hobi,
Dünyayı sarmış bir yalan harbi.
Garibanın tek derdi ekmeği, harcı;
Onun da sırtında hayatın yükü, gamı...

​Altın kadehlerde zehir içilir,
Garibanın ömrü dertle biçilir.
Sırat köprüsü elbet geçilir;
O vakit sorarlar: "Hani nerede, hani?"