Aşkın girdabına kapılmış, gidiyorum.
Beni karanlığa mı?, aydınlığa doğru mu? çekiyor, bilemiyorum.
Bile bile herşeyi ile kabulleniyorum.
Aşk, sevmek, böyle bir şey değil mi?
Beni sevmen için, çok çabaladım, ama olmadı.
Seni seviyorum, kelimesini bile çok gördün bana.
Artık pes ediyorum, söylemeni beklemiyorum.
Yinede seni sevmekten, vazgeçmedim.
Seni beni sev diye, rahatsız etmekten vazgeçtim.
Tut elimden, götür buralardan, demek isterdim.
Gözlerime bakan sen ol, isterdim.
Gözyaşımı sen sil, derdimin dermanı ol isterdim.
İmkansizsin biliyorum, mahşere kaldı sevdamız.
Bir kelime ile dünyaları yazdım da,
Bir senin kalbine giremedim.
Herkes bana saygı duydu da,
Bir sen beni anlamadın.
Bir kelime ile dünyaları yazdım da,
Bir senin kalbine giremedim.
Herkes bana saygı duydu da,
Bir sen beni anlamadın.
Gam yükünü vurmuş hayat bana;
Bundan sonra gülmek benim neyime?
Kanat olmuş bağrım, yara bandı neyime?
İlacı yok, merhemi yok bu yaranın.
Çaresiz kaldımsa bundan kime ne?
Herkesin neyi sevdiğini bilirim ama,
Kimse benim neyi sevdiğimi, ne hissettiğimi sorgulamadı.
Herkes geceleri neden uyumuyorsun? dedi,
Kimse ne derdin var da uyuyamıyorsun demedi.
Birtek bana gelince insanların işi çıkıyor
Birtek bana geldımı bahaneler ortaya çikiyor
Oysa yürekten candan davraranılsa
Ne kaybederler birilerine yağ çekemezler
Kendini birşey sanarlar
Açığını hiçbir zaman kimseye göstermeyeceksin,
Ben bunu bilir, bunu söylerim her zaman.
Çok doğru; yoksa tam oradan alıyorsun yarayı,
Her defasında aynı yerden darbe yedim inan.
Kimseye ait görmüyorum kendimi.
Yalnızlığı, daha çok seviyorum.
Kimseyle, bir daha yüzleşmek istemiyorum.
İlk canımı yakanlar, canım dediklerim oldu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!