Bir vefalı arkadaşım var benim,
En dar zamanımda yanımda duran.
Umudum bittikçe tükenmez canım,
Yıkılan gönlümü baştan kuran.
Çok kavgalar ettik lüzumsuz yere,
Bazen sitem dolduk, bazen de keder.
Kopmadık, dönmedik asla bir kere,
Dedik ki; bu dostluk her şeye değer.
En zorlu vaktimde o vardı yine,
Elimden geldikçe yanında oldum.
Sadık kaldık biz hep yeminimize,
Aradığım huzuru onunda buldum.
Nifak sokanlar mı, kıskananlar mı...
Nelerle uğraştık biz bu yollarda.
Kırmadık yine de kalp ağacını,
Açtık çiçekleri en zor dallarda.
Bozmaya çalıştılar her bir koldan,
Sinsice pusuya yattı nicesi.
Dönmedik biz asla doğruca yoldan,
Gündüzümüz oldu dostluk hecesi.
Yine dimdik kaldı arkadaşlığımız,
Kavgada etsek de, kızsak da bazen.
Çok sürmedi asla ters düşmemiz,
Vefadır arayı her zaman düzen.
İnsan en çok sevdiğine kırılır,
Değer verdiğinden beklermiş vefa.
Gönül naz makamında bazen yorulur,
Sürmedik biz dostlukta asla sefa.
Yıllardır hem dostum hem editörüm,
Yoluma bin türlü değerler kattı.
O benim gören gözüm, her iki elim,
Duruşunu bozmadan yanımda kaldı.
Biz ne günler gördük, ne kışlar aştık,
Bozulmadı yine bu kutsal bağlar.
Sırt sırta verince her yere ulaştık,
Dostluğu görünce eğildi dağlar.
İyi ki tanımışım dediğim biri,
Dilerim her daim gönlünce olsun.
Dostluğun kalbimde en özel yeri,
Ömrün huzurla ve neşeyle dolsun.
Kayıt Tarihi : 1.07.2026 15:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!