Vefanın İzinde Şiiri - Yunus Said Destebaşı

Dost dediğin yağmur değil ki geçip gitsin,
Bir mevsimlik gölge değil ki kaybolup bitsin.
Gün gelir dünya sırtını döner insana,
Gerçek dost, işte o zaman yanında belirsin.

Vefa; unutulmayan bir selamdır bazen,
Yıllar geçse de eksilmeyen bir özlem.
Menfaat rüzgârları savursa da herkesi,
Dostluk, kökü derinlerde kalan bir âlemdir her dem.

Bir sofrayı bölüşmektir yarım ekmekle,
Bir yükü omuzlamaktır tek kelime etmeden.
Kalabalıklar içinde yalnız kalınca insan,
Bir dostun hatırı yeter yeniden diriltmeye.

Ahde vefa, sözün namusu gibidir,
Dilde değil, yürekte taşınır ağırlığı.
Çünkü verilen söz, emanet olur vicdana,
Bozulursa eksilir insanın itibarı, varlığı.

Nice yollar yürüdüm, nice yüzler gördüm,
Kimi rüzgâr gibi geçti, izi bile kalmadı.
Ama dost diye sarıldığım birkaç güzel insan,
Kalbimin en kıymetli köşesine adını yazdırdı.

Ve anladım ki bu fani dünyanın içinde,
Servetten de üstün bir hazine varmış:
Zor günde elini bırakmayan bir dost,
Ve yıllara meydan okuyan bir vefa varmış.