Karanlık bir sokakta,yapa yanlizim.
Sokak lambası, korku filmlerindeki gibi, yanıp yanıp sönüyor.
Etrafımı sarmış, yoğun bir sis içinde, yapa yanlızdım.
Karanlığın içinde, elimi tutup çıkaracak, bir ışık arıyordum.
Birine değer veriyorsun, en derinden.
Sonra seni en çok üzen, o oluyor.
Neden? diyorum, herşey üstüme üstüme geliyor.
Güvendiğim herkes, sırtımdan vuruyor.
Gül bahçem, açmadan soluyor.
O gün gökyüzünden yağmur değil, ateş düştü,
Nutkum tutuldu, dünya başıma yıkıldı o an.
Giden sadece sen değildin, bir ömür bitti,
Kalbimi de söküp aldın yerinden, gittin...
Yüreğin, ağır yaralı olsada.
Dertlerin,okyanuslar kadar derin olsada.
Asla pes etme,savaş yalnız olsanda.
Sevenin çok,asla yalnız değilsin.
Ağladı gözler cana,
Ölü diridir benim yanımda.
Canım çok yandı bu hayatta.
Yansın bu dünya!
Karanlıkta kaldı hayallerim.
Göz yaşlarımı kimse görmedi,
Sevinçlerim, kursağımda kaldı.
Bir ışık kalmadı hayatımda.
Yaralarım kapanmasın, diye her gün yeni yaralar açıyorlar.
Kanaması durmuyor, hiç bir şey fayda etmiyor.
Oysa, yaralarımı sarsalar, elimden tutup kaldırsalar.
Yaralarım değilde,dermanım olsalar.
Onunla saatlerce göz göze bakıştık.
Gözlerimle söyledim, sevdiğimi ona .
Oysa sordu ,ona karşı biseyler hissettiğimi.
Ağzımı açıp, tek kelime edemedim ,sustum öylece .
Bilmezdim zamanı gelince bana şiir yazdıracağını,
Bilmezdim yıllar geçse de yüreğimin böylesine acıyacağını.
Bilmezdim, bilemedim...
İnsanları bir türlü anlayamadım.
Az yağmurlu, az puslu, hava gibiyim.
Uykum var, uyumak istiyorum, sonsuza kadar.
Kanımın her damlasını, gökyüzüne doğru vermek istiyorum.
Yağmur olup yağsın, yeryüzüne.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!