Burası benim köyüm;
Ormanın dibinde, doğanın zirvesinde.
Aynı İsveç, Norveç, Kanada gibi...
Ama orada yaşamak bana çok zor.
Eskiden delirdim derdim gülerdim,
Artık gerçekten, kafayı yedim.
Geçmişin izleri silinmiyor, yoruldum.
Nefes almak, artık zor geliyor.
Ben seni öyle böyle değil, gerçekten çok sevdim.
Bir annenin yavrusunu sevip, ona zarar gelmesinden korktuğu gibi.
Yada senin canın acımasında, benimki acısın diye, ettiğim dualarda sevdim.
Ben seni hudutsuz, sınırsız sevdim.
Yağmurlar yağıyor ve ben sana sırılsıklam aşığım.
Islandım, üşümüyorum,çünkü sevgin ısıtıyor beni.
Hasretinden, göz yaşlarım yıkıyor bedenimi.
Sen yine yoksun, ben yine sana özlem duyuyorum.
Kimseye, anlatmaya çalışmıyorum kendimi.
Kendi içimde yaşıyorum, tüm sıkıntılarımı, dertlerimi.
Oysa beni anlasalardı, gözyaşlarımı silselerdi.
Kapanmayan, yaralar açtılar yüreğimde.
Çok çektim, dünya denilen bu yerde.
Boşuna uğraşıyorum, duyguyu anlamıyor kimse.
Küçük bir beğeni, çok geliyor herkese.
Düşünüyorum, ben şiir yazmayı beceremiyormuyum?
Yükseklerde gözüm yok, ama değer verilsin istiyorum.
Sevda türküsünün içinde hayallerim.
Gözlerim seni gördü, sevdim.
Güller, papatyalar, kır çiçeğim;
Soldurma sende hayallerimi.
Haberini bekleyen yüreğim,
Geçti yıllar bilinmez içinde,
Bazen iyi, bazen de kötü.
Teraziye koyarsan yorgun yıllar ağır basar,
Kimseye ömrüm boyunca yaranamadım.
Sol yanım sızlıyor, sensiz.
Herkes gerçekte ele ele,
Göz göze, diz dize.
Ben ise, hayal alemine, daldım yine.
Ben her dilde, seni seviyorum desem yetmez.
Son bir defa, gözlerinde kaybolmak isterdim.
Kıyamet kopsa umurumda değil, sensizliğin acısı bitmez.
Son kez ellerini tutmak, isterdim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!