Toprağın Sesi
Ben Anadolu’da bir garibim,
Yollarım yokuş, menzilim ırak.
Gönül hanemdir tek sığınağım,
Sırtımda ceketim, elimde değnek.
TOPRAK
Herkes sözde modern oldu,
Açılmayı moda sandılar.
Bilmediler ki, okumaktı asıl modernlik,
Cahilliği modernlik sandılar.
Toprak, emanetime iyi bak,
Benim sarıldığım gibi sarıl anneme.
Güneşin sıcaklığını üzerinden eksik etme,
En güzel çiçeklerini ser yoluna, incitme annemi.
Hiç birşey, eskisi gibi olmayacak.
Eskisi gibi, gülmeyecek yüzüm.
Bakışlarım mağrur kalacak .
Kalbim ,oluk oluk kanayacak .
Gecenin, deminde kaldı hayallerim.
Uykularım firari, sende kaldı gönlüm.
Gözlerinde, sürgün olduğum.
Seviyorum seni, tüm dünya duysun...
Güneş gençliğime doğmadı.
Geceleri zifiri karanlıktı.
Umudun kalmadı belki de.
Tutun hayata be dostum.
Ateşini,ne yağan yağmur,
Nede bir başkası,söndürebilir.
Yar,yüzüme neden bakmadın?
Güller,açmadı bu sene.
Bugün günlerden 3 Eylül.
Kimine göre evlilik yıl dönümü,
Kimine göre ölüm yıl dönümü,
Kimine göre tanışma...
Bir akşam vaktiydi, seni bekliyordum çıkmaz sokaklarda.
Geleceğinden ümidim vardı.
Geldin mi? Evet, geldin.
Kısa olsa da seni görmek, çok güzeldi.
Çocukların ölmediği bir dünya istiyorum,
İyi insanların neşeyle yaşadığı bir dünya...
Dürüstlüğün olduğu bir ülke, bir insanlık,
En azından birbirini anlayan bir dünya istiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!