Ben hayata küsmüşüm, sen bana küsmüşsün çok mu?
Hançerlenmedik yer kalmadı sırtımda ömrüm boyunca.
Dost dediklerim, arkadaşlarım, ailem dediklerim bıçakladı hep.
Güvendiğim dağlara kar yağdı şu yaz sıcağında.
Mezarının başında oturup ağladım bugün,
Dertlerimi kime diyeyim anne?
Bir tek sen anlardın, her şeyim düğüm,
Sesimi ne olur duy benim anne.
Ah anam, dertli anam...
Senden sonra bir türlü gelemedim kendime,
Öyle ıssız, öyle kimsesiz kaldım ki,
Sanki hayat durdu, zaman küstü günüme.
Annemden sonra öğrendim herşeyin yalan olduğunu
Bilmezdim dünyanın bu kadar boş olduğunu
Sevdiklerimizi kaybedince anladım herşeyi
Bilmezdim bilemedim kaderimin bu kadar kötü olduğunu
Bir şeyler öğrenmek için sevdiklerimizi kaybetmekmi gerekir.
Bir zamanlar kendimi çok parçaladım anne...
Sanıyordum ki her şey daha güzel olacak ama hiçbir şüey değişmedi.
En ufak şeyde suçlandım anne. Ben senin gibi kimseyi sevmedim.
Şimdi ağlıyorsa gözlerim, sebebi sen değilsin;
Yine geldi Anneler Günü,
Ve yine ben, başım önünde.
Gözlerimde yaşlar, kaderimde;
Seni çok özledim annem.
Uzak duracakmışsın benden,
O zaman, arkadaş kalmanın, anlamı ne?
Sevgili olmayı beceremedik, arkadaş kalmayıda beceremeyiz.
Oysa iki samimi arkadaş, olabilirdik.
Olmayan şeyleri görmek,
Korktuğun şeyleri yaşamak,
Çok zor oluyor bastıramıyorum
Herkes delirdiğimi sanıyor, bense korkuyorum.
Yüzümü güldürdün,ama şimdide ağlatıyorsun.
Seninle olacağım mutluluğu,hiçbir şeye değişmezdim.
Pes ettim,nasıl istiyorsan öyle olsun.
Seninle mutlu olabilirdik,oda imkansız oldu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!