İyi gibiyim, varım ama yokum artık, Yoruldum, bu hayattan artık,
Yaşamak gelmiyor, içimden artık,
Gözyaşlarım, durmuyor artık.
Beni anlar dediğim insanlar, en derin yaraları açtılar.
Ben hayata küsmüşüm, sen bana küsmüşsün çok mu?
Hançerlenmedik yer kalmadı sırtımda ömrüm boyunca.
Dost dediklerim, arkadaşlarım, ailem dediklerim bıçakladı hep.
Güvendiğim dağlara kar yağdı şu yaz sıcağında.
Mezarının başında oturup ağladım bugün,
Dertlerimi kime diyeyim anne?
Bir tek sen anlardın, her şeyim düğüm,
Sesimi ne olur duy benim anne.
Ah anam, dertli anam...
Senden sonra bir türlü gelemedim kendime,
Öyle ıssız, öyle kimsesiz kaldım ki,
Sanki hayat durdu, zaman küstü günüme.
Annemden sonra öğrendim herşeyin yalan olduğunu
Bilmezdim dünyanın bu kadar boş olduğunu
Sevdiklerimizi kaybedince anladım herşeyi
Bilmezdim bilemedim kaderimin bu kadar kötü olduğunu
Bir şeyler öğrenmek için sevdiklerimizi kaybetmekmi gerekir.
Bir zamanlar kendimi çok parçaladım anne...
Sanıyordum ki her şey daha güzel olacak ama hiçbir şüey değişmedi.
En ufak şeyde suçlandım anne. Ben senin gibi kimseyi sevmedim.
Şimdi ağlıyorsa gözlerim, sebebi sen değilsin;
Sevgili arkadaşım Kendim,
Ani ölümüm nedeniyle tarifsiz üzüntü içindeyim.
Dün kendimi
Son yolculuğuna uğurlarken,
Bir şey fark ettim her olay karşısında,
Yine geldi Anneler Günü,
Ve yine ben, başım önünde.
Gözlerimde yaşlar, kaderimde;
Seni çok özledim annem.
Uzak duracakmışsın benden,
O zaman, arkadaş kalmanın, anlamı ne?
Sevgili olmayı beceremedik, arkadaş kalmayıda beceremeyiz.
Oysa iki samimi arkadaş, olabilirdik.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!