Güven Tekin Şiirleri - Şair Güven Tekin

Şimdi kapı çalsa ve içeri giren, annem olsa.
Başımı okşasa, ölmedim oğul! dese.
Dünya yer yerinden oynardı, seni seviyorum dese.
Annem! ben seni çok özledim.

Anlamım olmadı ki anlamsız olayım.
Sevenim olmadı ki mutlu olayım.
Görenim olmadı ki gözlerine bakayım.
Gönlümün muradı olmadı ki anlayanım olsun.

Ben bu insanları,anlamıyorum.
Herşeyi verirsen, senden iyisi yok.
Bir hayır de,senden kötüsü yok.
Neden böyle, insanlar neden?

Sensiz yaşamayı, öğrenemedim.
Hayat zorla alıştırdı, beni sensizliğe.
Sigaram, dert ortağım oldu her gece.
Gecelere sor beni, seni nasıl özlediğimi, nasıl sevdiğimi.

Bir beş dakikanı bile, ayırmadın bana.
Sende zalim çıktın, bilemezdim ki.
Yüreğimi ateşlerde, sen yaktın.
Daha kendime, gelemedim ben.

Gülmek haram oldu, sensiz bana.

İnsanların beni anlamasını istiyorum; Kimseden ekstra bir şey istemiyorum. Sadece saygı istiyorum.
Kimse sırtımdan vurmasın, yalandan değil,

Gerçekten sevsinler istiyorum.
Gözlerim yaştan değil, mutluluktan yaşarsın istiyorum.

​
​Halbuki eski şiirlerin değeri biliniyor,
Eskidikçe kıymeti artıyor mısraların.
Yeni şiirleri kimse anlamıyor,
Yükü ağır geliyor bugün yazılanların.

Bu aralar öyle boş ki, beynim.
İki kelimeyi, bir araya getiremiyorum.
Ne oldu? neden oldu? bilmiyorum.
Sanki bir boşlukta gibiyim .

ANLATMAK İSTİYORSUN

Anlatmak istiyorsun derdini, anlatamıyorsun.
Gözyaşların, yanaklarından süzülüyor damla damla ,kimse görmüyor.
Yüzün gülücükler saçarken, için için ağlıyorsun. Ağlarsın!
İçin o kadar dolu ki,dudaklarını ısırır, ellerinle oynarsın.

İyi gibiyim, varım ama yokum artık, Yoruldum, bu hayattan artık,
Yaşamak gelmiyor, içimden artık,
Gözyaşlarım, durmuyor artık.

Beni anlar dediğim insanlar, en derin yaraları açtılar.