Çarkı bozuk zamanların yükü ağır,
Merhamet unutulmuş, vicdanlar olmuş sağır.
Doğruluk garip kalmış, yalan edilmiş baş tacı,
İnsanlık susarken büyür dünyanın acısı.
Hırs ile kin kaplamış güneşin yüzünü,
Adalet susturmuş kendi sözünü.
Toprak küsmüş bahara, göğe dönmüş yüzü,
Madde boğmuş insanın tertemiz özünü.
Altın yaldızlı tahtlar kör etmiş gözleri,
Yalan baharlar sarmış yaralı gönülleri.
Hayat zamanın süzgecinden akıp giderken,
Bir nefeslik dünyada unuttuk özümüzü.
Kayıt Tarihi : 20.08.2026 14:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Hırsın, kinin, maddiyatın ve duyarsızlığın insan ruhunda bıraktığı izleri anlatırken, unutulan vicdanı, adaleti ve merhameti yeniden hatırlatmaktır insanlığa...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!