Derwêşê Evdî gibi yankılanır dağlarda,
Kerge gibi yüklenir acıyı omuzlara,
Ama diz çökmez yine de yürek,
Taşın altında bile büyür direniş.
Nemrut Dağı’nın sessiz devleri bakar ufka,
Taşlaşmış yüzlerinde saklıdır yüzyılların öfkesi,
Krallar unutulur bir gün—
Ama halkın direnci kalır rüzgârın dilinde.
Cendere Köprüsü’nden geçen her adım
Bir tellal gibi duyurur acıyı zamana,
“Buradaydık” der her iz,
Silinmeyen bir hatıra gibi kazınır.
Perre Antik Kenti taş taş hatırlar,
Kofi gibi sarılır başlara sabır,
Gömülen sadece bedenler değil—
Suskun bırakılan hayallerdir.
Ezilmişler…
Adı kısılmış, sesi bastırılmış olanlar,
Ama her susuşun altında
Bir çığlık büyür, bir isyan uyanır.
Bu topraklarda sevda da ağırdır,
Direnmek de…
Ve bazen bir ömür,
Sadece yaşamak değil—
Yıkılmadan ayakta kalmaktır.
Kayıt Tarihi : 29.04.2026 19:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsanlar ezilmiş, susturulmuş, hayalleri ellerinden alınmış olabilir. Ama tamamen yok olmamışlardır. Çünkü her acı, içinde küçük de olsa bir direniş taşır. Yani sadece hüzün değil; aynı zamanda “hala buradayız” diyen sessiz ama güçlü bir duruştur.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!