Eksik Kalanlar Şiiri - Mehmet Balıkçı

Erkekler de incinir aslında,
Ama sessizce toplar kırıklarını.
Bir söz gelir, yüreğine saplanır,
Gülümser yine, saklar sancılarını.

Biriktirir yılları avuçlarında,
Dışa vurmaz, kimse bilmez yükünü.
Gece olunca konuşur yalnızlığıyla,
Sabaha gömer içindeki hüznünü.

Üzülür ama belli etmez,
Gözleri dolsa da başını eğer.
Yüreğinde fırtınalar koparken,
Dışarıdan bakınca sakin görünür her yer.

Hele bir de yetim büyüdüyse,
Eksik kalmıştır çocukluğunun bir yanı.
Erken öğrenmiştir hayatın yükünü,
Erken taşımıştır dünyanın kahrını.

Çocukları için ateşe yürür,
Aç kalır da onların lokmasını bölmez.
Kendi yarasını kendi sarar,
Düşse de dizlerinin üstüne çökmez.

Aşağılanır bazen, ses çıkarmaz,
Hakareti yutar, içine gömer.
Sevilmediğini bilse bile,
Yine de ardına bakmadan gitmez.

İçi yanar kor gibi gecelerde,
Kimse görmez küle dönen yerini.
Bir "iyiyim" sözüne sığdırır ömrünü,
Saklar en derin incinmişliğini.

Çünkü bazı adamlar ağlamaz değil,
Sadece gözyaşlarını kimseye göstermez.
Yüreği paramparça olsa bile,
Sevdikleri üzülmesin diye belli etmez.