Her düştüğüm yeri dip sandım,
"Buradan ötesi olmaz." dedim.
Meğer karanlığın da katları varmış,
Her adımda biraz daha eksilmiş nefesim.
Kırıldım, yine ayağa kalktım,
Her yarayı son yara bildim.
Bir el itti sessizce sırtımdan,
Dibin de dibi varmış; işte onu öğrendim.
Ne umut hemen öldü içimde,
Ne de inat vazgeçti yürümekten.
Çünkü en koyu gecenin bağrında bile
Bir kıvılcım saklanır tükenmemekten.
Şimdi düşmekten korkmuyorum artık,
Çünkü toprak da öğretmenmiş insana.
Her dip bir son değil, bir sınavmış;
Yeniden doğmayı öğreten, ağır ama onurlu bir imtihanmış hayata.
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 12:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!