Gülü Sevmek Şiiri - Sabri Servetoğlu

Bir gülü sevmek,
öyle kitaplarda yazdığı gibi değil.

Su verirsin,
güneşe bırakırsın,
bir de bakarsın,
rüzgâr senden önce uğramış.

İnsan bazen
çiçekten çok bekliyor.
Oysa gülün bildiği tek şey
mevsimi gelince açmak.

Ben bir pencerenin önünde öğrendim bunu.
Bir saksı vardı,
içinde kırmızı bir gül.
Ne benimdi,
ne de benden haberi vardı.

Yine de her sabah
ona bakmadan çıkamadım evden.

Sevmek,
ille de sahip olmak değilmiş.
Bir dalı kırmamakmış bazen.
Bir dikeni suçlamamak.
Yağmur yağınca "iyi oldu" diyebilmek.

Eskiden aşkı
uzun cümlelerle anlatırlarmış.
Şimdi kimsenin vakti yok.
Çiçek alıyorlar,
fotoğraf çekiyorlar,
unutuyorlar.

Oysa bir gül,
unutulmayı hiç sevmiyor.

Belki de aşk dediğin,
bir çiçeğin solacağını bile bile
ertesi sabah yine suyunu değiştirmektir.