Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

En çok
Karanlıktaki ışığını sevdim

Garipliğini sevdim
Anlatamadığın duygularında

Tevekkül et
korkular kırmızıdır
aşksa yokuşa sürgün.

Ağırdır insanlık
maviye dünya dar

Niye ki

Sevmelisin toprağını
Havasını, suyunu
Köyünü, köylünü
Niye ki?

Bıçakla değil..
Kurşunla değil!
Aleni hiç değil !
Yenildik…
Dayatılan söylemlere
Piç doğan yozlaşmış virüslere

Ne zaman canım yansa hikayen gelir aklıma
Çocuk yaşta iş diye düştüğün yollarda
Çobanlık yapa yapa büyüdüğün gelir.
Ününü duyduğun kömür çelmiş aklını
Sevdalısı olduğum bu Kent'e gelmek için
Gitme oğul,diyen de yokmuş ardından

Bekle dediğin yerde kışa döndü mevsimler
Aylar yıllar geçti yar ne zaman döneceksin
Solup gitti baharda açmadan gonca güller
Aylar yıllar geçti yar ne zaman döneceksin

Umudumsun canımsın bunu bir bilebilsen

Kömür gözlüler yol alır gecenin mecbur alışkanlığında

Aşıkları mest eder görünmezliğin köşeleri
Kirlendikçe kömür tozunda alın teri nefeslenir
Yeşil tepelerden bakar geçmişin özlemleri
Duman salan evleri hayat yarışında koşar.

Derya idik göle döndük fikrinden
Ne var ne yok talan ettin ülkeyi
Bereketsiz nasibi kıt elinden
Gören göze zehir ettin sevmeyi

ne desem şimdi bilmem ki..
nerden başlasam da anlatsam hikayemizi
''kaçamak bakışlarla başlayan
buruşuk mektuplarla devam eden
ve gözü kapalı karar verilen bir aşktı bizimkisi''
mi desem önce..

Nerdesin...
yüreğindeki kuşları sal artık merhabaya
sal da seyre dalayım sensiz yıllarımı
unuttuklarım zaten unutulmuş...
unutmadıklarım bahar gelecek sansın