Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

resmindeyim herkesin göz önü dediğince
yanıyorum özgürce engelsiz tütüyorum
soğukların mevsimi üstüme geldiğince
silinmeyen yazımı ezbere okuyorum

sahillerim kül izi dalgalara meyilli

düşüncelerimin sığınma isteğiyle çoğaldı;
dik merdivenli kedili sokaklarda
terimle yonttuğum kalemime
konuşamadıklarımı ezberlettiğim.

her isyanımda...

Çocukluğunun izinde büyür insan
Büyüdükçe çocuklaştığımız ondan
Her şey eskisi gibi kalsın isteği
Bırakıp gideceğimiz korkusundan

Ağla...
Doğduğun günün ilk nefesine,
Dua eden anne şefkatinin kimsesizliğine
Ağla...Sevinçleri unutan gözyaşların kurumadan.

Ağla…

Bırakıp gittin beni çöl kuraklığında
Yalnız gecelerin sabahına soğudun
Gün derken dünümde kaybettiğim
Bulduğum senle hiç olmadığımsın

Yazmadığım kaderi yazana mı okusam

Annemin gülüşlerinde gördüm keder gizlemeyi
Yoklukta var olmanın kadınlık hünerini
Ateşe su,öfkeye duvar olmayı...

Annemin susmalarında duydum isyan çığlıklarını
O susuşlar ki yürek çatlatan...

kadın öfkeliydi
adımlarını koşturuyordu
sesini duyurmak istediğinin peşinden
''dur''dedi o'na
''bekle''dedi sonra
'' bırakıp gidiyor musun? ''

gidip gidip gelmelerde bulundu kaybolanlar
affetmenin zorluğunda öğrenildi kolaylıklar

yaşam, kendi kitabını yazadururken
yaşanmayanlar özlendi okunmayanlarda
kendini ne çok unutmuş olduğunu anladı;

Harcadığın bizimdir çaldığın devlet malı
Varlığının nedeni göz boyama zaferi
Bugününün niyeti geçmişten sabıkalı
Tekrarlanan sözlerin yalanların eseri

Kim kötülük ederse ayağına dolanır

her türkü sözlerinde bir başka hikayeler
söylenip durulacak kalmışsa telde izi
yaşanacak ne varsa silinmiyor kaderler
her ölüm günlerinde anarlar elbet bizi

2015