Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

acınız..
yaktığınız yüreklerde
nasılsa ordan
yere düşemezsiniz

sarı şapkalı

Geçmişe özlem var her inkarında
Pişmanlık dolu sayfaların okundukça kızıyorsun
Belki de ağlıyorsun bakmadığımızdan
Duyulmayı bekliyor suskunluğun

Biliyoruz

En çok tutmak isteğinde terkedilen köyüm
Diken sarmış tarlalarında susmuş türkülerin
Dağlarından yankılar silinmiş
Sönmüş bir bir ocakların
Kalanlarına giden anılar sarılmış
Söyle suçlusu kim!

kavuşmayan sevgili uzattığın kolların
devrik taşların çocukluğumun cambazlığı
gençliğimin yasak diyarı...

sessizliğinde nice isyanlar birikir ki
o isyanlarda içindekiler engeline kusar

bir arkaya dönüp baktım
bir de sana, liman ucundan
arkada; küllerinde deniz
önde; kömür sevdasında tüten
sen vardın.
ikinize de uzaktan bakmaya

arzunun köprüsüydü hiç korkusuz geçilen
saklanırdı suları yağmurlardan habersiz

kuru gül yaprağıydı sayfalar arasında
bir şarkıydı radyoda kalpleri ısındıran

yüzlerin ayakları dizilmiş tezgahına
zengin fakir demeden durumları aynı bekleyişte
çekiç örse inerken yeni yüzler terletiyor alnını
eskiye nur yağdırmakta elleri
adını konuşturuyor tükenecek geçmişine
geleceğine gittikçe selamsızlaşıyor...

aynı işi
aynı iki işçi
aynı vakitte yapıyor
birinin sırtı duvara yaslı
diğerinin kapıya asılı olduğundan
aynı sonuca çıkılmıyor

heybetinin huzurunda dik durmuyor kimseler
göz süzüp bakışırken akılları başka yerde.
yüzlerinin maskesinde saklanıyor hasetler
baş eymiş görünürken gerçekleri gören gözde

yıka içini dışını
ne sabun ne suyla
yıka insanlığını
merhametin
kokusuyla
sür sürüştür