Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Temmuza yakalanmıştı doğduğum gün
Ontemmuz’un aydınlık yüzüne açılmıştı gözlerim
yedi yaşımda fark ediyorum
ihtilal karanlığında komşu kapıları açık..
sevgilerin en güzeli bahçe gölgelerinde
selamların karşılığı bereketli…

Kalemin ucuna düşmesen olmaz mı...
İçimde kalsan öylece
Şiire dökülmesen...

Sakladıkça yoluma çıkıyorsun
Denizin seyrinde

Gözlere bahar
Bahara sevinç
Sevince iyilik yakışır

dün sövdüğün bugün alkışladığın...
dün görmediğin bugün baktığın....
dün açtığın bugün kapattığın...
oldu olmasına da…
ben hala bugünlerinin dünlerindeyim;
bugün nasıl bugünün olayım?

En soğuk günlerini bahar gibi coşturan
sevincin bülbülünü gonca güle koşturan
sevginin yüreğini huzura kavuşturan
başlarda taşınacak tacın olmalı kadın

Yetim yalnızlığında serçe gibi korkmuşsa

Gittiğimi...
dönmediğimde anlayacaksın
Geç kalmışlığın
yüzümün çizgilerinde donacak
Zaman ilacın...
belki de zehrin olacak

gittiğimi dönmediğimde anlayacaksın
geç kalmışlığın yüzümün çizgilerinde donacak
zaman ilacın...belki de zehrin olacak
yırtıp attığın seslerimi arayacaksın ıssız köşelerinde
devirdiğin kadehleri pişmanlığın sayacak
sevdiğimi sevmediğimde göreceksin birgün

Kâinatı
İnsanı
Parmak izlerini
Renkleri
Sesleri

senin tanımadığın bir ben var bende
göremediğin kadar gözünün önünde
duyamadığın kadar kulaklarındayım
göremezsin..duyamazsın…
çünkü sen, ben olamadın

İnfazsız hükümle kırdın kalemi
Bir daha cümleme söz olamazsın
Yaktın küllerimden bir kez elemi
Gözümden döktüğüm yaş olamazsın