Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Sakındığın göze çöp batar
Burnunun dibinde biter istemediğin
Hiddet; olmayan düşmana gösteriş
Sessizdir ısıracak köpek.

Sözünü yiyerek büyür çaresizlik

oyuncağı bebekler
dertleri güzellik olur
silahı olmaz mesela
tarafı da, savaş oyunlarının
yenip,yenilmeyi
kabullenmekte öğrenir

Sizlerde Ata’yı görürdük
Elinde tebeşir okuyup yazmayı öğreten
Annemizi görürdük
şefkatinizin gülen yüzünde her sabah

Yıl bin dokuz yüz altmış
Mayısın yirmi yedisi
Işıkların karartıldığı
Fısıltıların saklandığı
Sokak oyunlarımızın yaşanmadığı gündü
O gün, kılıçlar çekilmiş tanklar yürüyordu

En çok
Karanlıktaki ışığını sevdim

Garipliğini sevdim
Anlatamadığın duygularında

Tevekkül et
korkular kırmızıdır
aşksa yokuşa sürgün.

Ağırdır insanlık
maviye dünya dar

Niye ki

Sevmelisin toprağını
Havasını, suyunu
Köyünü, köylünü
Niye ki?

Bıçakla değil..
Kurşunla değil!
Aleni hiç değil !
Yenildik…
Dayatılan söylemlere
Piç doğan yozlaşmış virüslere

Ne zaman canım yansa hikayen gelir aklıma
Çocuk yaşta iş diye düştüğün yollarda
Çobanlık yapa yapa büyüdüğün gelir.
Ününü duyduğun kömür çelmiş aklını
Sevdalısı olduğum bu Kent'e gelmek için
Gitme oğul,diyen de yokmuş ardından

Bekle dediğin yerde kışa döndü mevsimler
Aylar yıllar geçti yar ne zaman döneceksin
Solup gitti baharda açmadan gonca güller
Aylar yıllar geçti yar ne zaman döneceksin

Umudumsun canımsın bunu bir bilebilsen