Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Karşılıksız sevda olur dediler.
Dokunma yanarsın dediler.
Dokunmaya hevesim vardı sanki.
İlk gördüğüm andan itibaren aşkı hisettim, Bedenimde, gülüşümde, kalbimde...

... Ve
Sen hiç doluya tutuldun mu?
Parça parça olarak suskun bitkin halde.
Ne çok kaybedişlerim olmuş benim

“Doluyum,”
hem de boğazına kadar.

Zaman kendinden geçmişliğin döngüsünü yaşıyor.
İnsanlık bir şarkaç gibi sallanıp duruyor.
Bitmeyen umutlara örselenmiş hayatlar, ömürler...
Kara günlerin girdabında kalmış.
İnsanları esir etmiş zaman kendi kıskacına.

Birini bulunca değerini unutanlardan,
Yaptığını başa kakan,
iyi günde kalabalık olup
kötü günde yokluğa karışan

Doyamamak mıdır aşk,
yoksa kıyamamak mı?
Söyler misin sen,

İnsan, sorgulaması lazım kendini arada bir;
yolculuk ederken,
bu dikenli hayatın yollarında.
Ben neyim, ne kadarım diye?
Bir düşünelim kusurlarımızı,
Bakalım ne kadarmışız şu fani dünyada. Taraf çekmeden önce kendinden başla... Ama bilmelisin yüzleşmek zordur, insanın kendisi ile aynanın karşısında..!

...Ve
Manası anlatır dileklerimizi.
Dualarımızın içinde

... Ve
Sen hiç
Boğazın düğüm düğüm iken,

Yüreğimden sanki kırlangıçlar göç ediyor,
Uçup giden sevdanın izinde,
Vefaya karşı vefasız olan insanlar gibi...