Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

İnsan, sorgulaması lazım kendini arada bir;
yolculuk ederken,
bu dikenli hayatın yollarında.
Ben neyim, ne kadarım diye?
Bir düşünelim kusurlarımızı,
Bakalım ne kadarmışız şu fani dünyada. Taraf çekmeden önce kendinden başla... Ama bilmelisin yüzleşmek zordur, insanın kendisi ile aynanın karşısında..!

...Ve
Manası anlatır dileklerimizi.
Dualarımızın içinde

... Ve
Sen hiç
Boğazın düğüm düğüm iken,

Yüreğimden sanki kırlangıçlar göç ediyor,
Uçup giden sevdanın izinde,
Vefaya karşı vefasız olan insanlar gibi...

"Öyle insanlar vardır ki ;
hiçbir zaman
Kendi duruş ve tavırlarından
Ödün vermeyen

Gönlümün siyahı içinde dolanırken,
gecenin hüznüyle...
Eğer aklına düşecek olursam,

Düşlediğim düşleri
alıp geldiğin gün,

Düşlerimi uçsuz bucaksız umuda köle ettim,
kucak dolusu bir özlemdi omuzlarımda.
Hiçbir zamana sığmayan hatıralarımı,
kimsenin ulaşamayacağı uzak ufuklarda sakladım.

Sevginin zamanı değil de ne?
Dudağıma bal çalıp uğramış gibisin
Bu gelişin de nedir?
Yakarak geçtin yüreğimi yine