Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Bir çocuğun küçük yaşta yaşlanması ne demek!
Bilir misiniz?
Onun için gündüzün aydınlığı,
Gecenin karanlığına sıkışan,

Üstat bak artık şu garipliğe!
Nefesimiz bile sığdırıldı daracık bir maskeye!

Neydi sendeki;
Hiçbir zaman çözemediğim
Kanmışlığım, yanılmışlığım karşısında!
Kalbindeki sözlerin miydi?
Sahte sevginle övdüğün yalanların mıydı

Çocukları öldürülen bir dünyanın aydınlığı mı olur,
Çocuklara bir günaydın diyebileceğimiz bir dünya yok artık.

Seni soruyorum Telefonda senden
Matem dolu geliyor sesin öbür taraftan
Korkma sen sana emanetsin bende sana
Hayranım hep her sesin alo deyişine

DEĞER KATAN

Kimi yürekler dokundu yüreğime,
dokundukça çoğaldı anlam.
Değerini saklayan ellerdi onlar,

Şu güzelliğe bir bak istersen?
"Allah" ne güzellikler yaratmış.
Herkesi yarattığı gibi

Değer miydi buna?
Ruhumu yordunuz sonununda.
Kıymetini bilmeden yitirdiniz kendi değerlerinizi,
Değersizleştirerek kendi benliklerinizi,
Yorgun düşmüş yüreğimden

Hiç değişmedi,
Değişmeyecek!