Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Söyle nasıl başlayalım,

Umudun tarlası nedir bilir misiniz?
Bir parça kuru ekmeği aç olsak bile bölüşmektir.
Bölüşmek, bölünürken yok olmamaktır.
Bölüşürken dökülen kırıntılar bile umudun var
olduğunu gösterir.

Seni değil, kendimi yazdım
vakitli vakitsiz zamanlarda.
Uyan da bak yıldızlara,
hangi yıldız doğdu gülüşüne, bil istedim.

Neden;
Bu kadar tehlikeli olduğumu bilmiyerek
Sevmenin dozunu,kaçırdım galiba...

... Ve
sen öyle görmez gibi yapıyorsun
ya,
Bazen aklına gelince

bir bak hele
bir kıvılcım çak
bir kapl çarpıntısı
bir ten ve ruh titreyişi

Biraz cinlik yapmak istedim,
Eğer öfkeli bir anınıza geldiysem,payıma düşeni nezaketle kabul ediyor olacağım.
Ama asıl sorun şu ki, yumurtladığım,

Sana hüzünlerimden anlatacaktım,
Dilim dönmez söylemeye,
Şöyle bir es de seninle serinleyeyim.
Sorma! Şimdi mevsimlerin kasveti üzerimde.

Gözlerinin
Bakışlarımızın tutuştuğu yerde,
hüzünleri yok edelim
Taçlansın sevgimiz bakışan

Dudağının kıvrımın'da kalan buseyi, yanağıma bırak sevgili...
2.10.2022
~Gülay Özdemir ~