Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Karanlığın kollarında sönmüş mumlar,
Dağılmış saçlarım ak göğsüne,
Akşamdan biraz sarhoş kalmışım,
Yarım kalmış aşk kokan kadehler,
Bir gülüşün kalmış aklımda,

Berrak bir nehir gibi,
Uzaklara akarken hislerim,
Karayel yemiş kar gibi,                          Bakışlarında eridim,
Yüreğimi vuslat eyledi,

Hüznün ve sevginin adı,
"On Kasım"
Ülkeyi yasa boğan mavi gözlü Dev Adam,
Ülken karalar bağlamış,
Senin için kara yasta. Meşaleler ışık vermiyor,

Gülümsetemediğin'iz insanların ölümüne yas mı?
Tutacaksınız bu kazalar neden oluyor acaba?
Bunu bir araştırmak gerekir diye, düşünüyorum!
Yazık oldu bunca canlara

Gülüşünle Başlar

Şimdi nerelerdesin, hangi akşamın düşünde,

Uykularımda, derin dehlizlerdeyim.
İçimde, adını koyamadığım şeylere tarifsiz bir huzursuzluk var.
Kulaklarımda durmadan uğuldayan kocaman bir arı kovanı sızlar durur, huzursuzluğumun gölgesinde...

Huzursuzluk var
Uykumda uykusuzluğumda
Sanki kulaklarımda uğuldayan
Kocaman arı kovanın sesi var

Sevgi, insanın aynasıdır...

Kendinle mutluysan,
küsmemişsindir aynalara.

"Demem o ki..

İnsan arada bir,

"Bazen aynı yerde olmayabilir,
İnsan
ama aynı gökdedir..
Çünkü bütün evrene yeterlidir,