Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Bitti deme bana bitmez,
Ne bahar ne de kış.
Mavide umut,
yürekte sevda

İnsanlar,
zamanın çabucak geçmesinden yakınır,
akıp giden günleri tutmak ister
avuçlarında.

İnsan kendine hiçbir zaman,
Geç kalmamalı,
Zaman denen tacire karşı.

Unuttuk...
Yarınlar hep çiçek açacak sandık,
ne çok şeyi unuttuk
dünü toprağa gömdük sessizce.

...Ve
Zaman usulca fısıldadı kulağıma:
"Ben kimseyi yormam.
Yorulan, kendi yükünü sırtında büyüten insandır."

Yoksa zaman mıdır?
Ağır aksak yürüyen
İnsan mı?
Zaman dediğin,takvim yapraklarından ibaret,
İnsan dediğin etten kemikten,
Neden yaratılmıştır bilmez ki gayesini.

Bırak beni,
Doya doya ağlayayım
Kirpiklerimdeki biriken zehirler aksın.

Yüreğimin içine sığmaz bir burukluk var.
Bende sana verecek daha ne can kaldı ne de derman.
Bıraktığın dayanılmaz acı yüreğimi durmadan yakar...

Ne çok beklerler degil mi?
Perdeyi aralayıp...
Bir gelen olsun diye...
Gözleri kapıda,
Bir garip hasret sarar yüreklerini.

Değişmek güzeldir fakat
Her insan bunu kaldıramaz.
Şöyle ki Zorla güzellik olmaz derler.