Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Heves, tutku, ne ki?
Ben buğulu gözlerine vuruldum.
Sol yanımda oldu en büyük devrim.
Ey düşümdeki kadın,

Hayatımda değişik şeyler, var dedim bugüne.
Kuşlara buluta maviye gökyüzüne
anlatıyorum seni,

Sana dair maziye unutulmuş ısız bir kentte.
Sigaramın küllerinde kaldı bütün şiirlerim.
Sana bıraktığım.

Sana dair uzun bir maziye daldım,
Unutulmuş ısız bir kenttin is kokan sokaklarında,
Sen aklımdan geçerken,
Üzgün halin,

Bir güneş doğuyor en zor anında,
Anadolu'mun semalarında,
Kaderi bu demiyor ülkemin,

Ne garip değil mi
Şöyle bir bakın
hayata
Ömrümüz her gün uçurum dibindeki bir yosuna tutuklu gibi yaşarız..

...Ve
Bazı çocuklar büyüyemez
Seni diyorum çocuk

Çalmasın
dokunmasın ne yüreğime
ne gözlerime,

Arkamda koca bir devrim yok oldu.
Sen benim en büyük devrimimdin

Bir kız kardeşi olmalı insanın hemde en güzelinden