Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Ayların en kısası olan şubat,
En uzun acı hayatı yaşattı tüm insanlığa.

İnsanız Diyorum

Hiç “ben” demiyorum,
Benliğimi yitirmemek için;

Bir sabah gibi girdin hayatıma,
henüz uykudaydı kalbim,
sessizce dokundun yüreğimin perdesine.

Bir şeyler olsun istiyorum artık
yarına dair,
Gökyüzünde bulutlar koşsun,

Beklerken umut,
Dilin tadıydı
yüreğin adı gibi

Sözün özü şu ;
Bir duruşun yoksa çıkma karşıma!

16.02.2024

Bir tatlı tebessüm dokunsun yüreğinize, gününüze, akşamınız,
Sevgiye teslim günün bittiği yerde,
Geceyi örten huzurla.

Sen varsın yine penceremde,
Sokak lambasına düşen şiir gibiydin.
Sokaktan çıkıp çıkıp gelen yüreğime, Nağme nağme yağan dizelerin içine
gömülerek,

Seni gördüm bir akşamüstü.
Bıraktığım yerde sessizce duruyordun.
Sırtın dönüktü yola ve umuda,
ama ben seni omuzlarının yorgunluğunda tanıdım.

Oysa dünya varmış,
Nefesimin bedenini yuttuğu
yerde.
Sen dokunurken zaman durdu.
Öylece bakakaldık...