Dost Dediğin Nedir Ki? Şiiri - Gülay Öz ...

Birini bulunca değerini unutanlardan,
Yaptığını başa kakan,
iyi günde kalabalık olup
kötü günde yokluğa karışan
birinden dost olur mu?

Derler ya;
yolda bulduğunu yolda bırakanın
dostluğu da yolda kalır…

Dost dedin mi,
yürek dediğin kapı olur
herkese açılmaz o kapı,
her gelen de “dost” diye girmez içeri.

Dostluk;
sözle değil, suskunlukta bile yanında durabilmektir.
Sen yokken seni anlatabilmek,
sen varken seni yormamaktır.

Senin her hâlinde yanında olan,
sen düşerken eğilmeyen değil,
seninle birlikte yeniden doğrulan…
işte gerçek dost odur.

Senin yokluğunda bile
seni tamamlayan,
eksik yerini kendi yüreğiyle örten,
seninle güzelleşmeyi bilen bir candır dost.

Dost diye baktığımız yüzler gülüyor şimdi bizlere,
ama o gülüşlerin ardında kaç “yanındayım” saklıydı kim bilir…
Kaç söz, zamanın içinde eriyip gitti de
geriye sadece suskunluk kaldı…

Nerede kaldı dostluğun o ağırbaşlı insanları?
Bir selamın altını dolduran,
bir bakışın yükünü taşıyan o yürekler…

Şimdi herkes çok yakın gibi,
ama kimse gerçekten “orada” değil.
Kalabalıklar artmış,
yalnızlık daha sessiz olmuş.

Dostluk azaldıkça kelimeler çoğaldı,
ama hiçbir kelime yüreğin yerini tutmadı.
Bir omuz aradığında boş kalan sokaklar
öğretti bize dostluğu yeniden.

Kimi insanlar vardı,
sessizce yanında dururdu,
bir şey söylemeden anlarlardı seni…
İşte o sessizlik,
en gürültülü dostluktu aslında.

Dost;
sen konuşmadan anlayandır,
sen düşmeden hissedendir.
Senin yerine yoran,
senin yerine susan,
senin yerine kalan…

Ve belki de en ağır gerçek şudur:
Dostluk artık az bulunmuyor…
çok yanlış yerde aranıyor.
O yüzden
kalp yoruluyor,
kelimeler eksiliyor,
insan biraz daha içine çekiliyor.
17.05.2026
~Gülay Özdemir~