Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Bugün seni,
Haziran’ın uğultulu rüzgârına katarak

Talih ne kadar güler yüz gösterirse göstersin,
Ömürlerinin son günü geçmeden,
İnsanlar mutlu saymamalı kendilerini;

...Sen
Görmez misin
Martıların artık bizim için ağladığını?
Geçen gemilerin

Nedir bu sendeki şiir aşkı?
Seven insanların yüreklerini uyandıran bir bahar türküsüdür şiir.
Güldür, bülbüldür şiirle efsaneleşen,
Aşkın ön yüzü değil ta kendisidir şiir, o en büyük aşktır!

Okullarda artık kanayan bir yara hâline gelen, toplumu yavaş yavaş bir şiddet sarmalına sürükleyen bir gerçeklik yaşıyoruz. “Başımız sağ olsun” demeye alıştıkça, aslında geleceğimizi, umutlarımızı ve başarılarımızı da kaybediyoruz. Her yeni haberle birlikte bir kayıp daha veriyor, bir acıyı daha içimize gömüyoruz. Sanki zaman, yas cümlelerinin içine sıkışmış gibi ilerliyor.
Okulda, yolda, evde, sokakta… Artık güven duygusunun yerini tedirginlik aldı. Bir zamanlar bilgiyle, emekle, hayalle anılan okullar; bugün kimi zaman şiddetin, korkunun ve çaresizliğin konuşulduğu yerler hâline geldi. Kalemin yerini şiddet aldığında, sadece bireyler değil, bir toplumun geleceği de zarar görüyor.
En acı olan ise bunun giderek olağanlaşmasıdır. Her kayıp haberinde kısa bir üzüntü, ardından hızla unutulan bir sessizlik… Oysa kaybolan sadece bir hayat değil; bir ailenin dünyası, bir sınıfın umudu, bir ülkenin yarınıdır.
Eğitim, güven üzerine kurulur. Güvenin olmadığı yerde öğrenme de, gelişme de, umut da zayıflar. Bu yüzden mesele yalnızca bireysel bir şiddet sorunu değil, aynı zamanda toplumsal bir sorumluluk meselesidir. Çünkü bir çocuğu koruyamayan hiçbir yapı, kendi geleceğini de koruyamaz.

Güzel gözlerinin bakışındaki güzellikte,
Firari eyleme beni.
Şiir giyecek gölgesinde bahar kışlar barışa,sevgiye,
Aklımı başımdan çalmış yürek yakan kokunla aşk,

Bu sabah değil, her sabah
ruhumun anahtarını bırakırım sevgiye;
dönerken etrafımda yalancı dünya,
yeniden yeşersin diye çağırırım kalpleri,

Güzel bir ruhun varsa
başkasının ruhuna muhtaç olmazsın.
Kendi ışığında ısınır,
kendi renginde çoğalırsın

Evlerin yalnızlığı,
Evlerin içinde bin bir türlü hüzün,mutluluk,
Sevinç dolu evler...
Dışardan baktığımız zaman,

Gel seninle muhabbet edelim
Bana dertlerinle gel dertleşim