Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Bir imkanın ipuçları dünyada varsın diye, bugün olanla
yarın kaybolan, olunca başlayan ve yaşamanla süslenen,
ne yaptığınla filizlenip varlık zincirine eklenen, ölçüyü
koruyarak, doğrunun içinden geçen geleceğe, kur yapını
gayretle, tavizsiz özleminle.

Buydu inancım, hayatı yokladım, bakındım,
sorun beklemede, bir şey isteme, gün ihtiyacın.
Özel bir çıkrık, su çekiyor yokluktan, dizi dizi
inciler. Böyle inadım.

Doğanın ilenciyle solan insanlık,
öfkeyle oyalanır bir zaman.
Açıklığı irin akıtan müphem
döker taşlarını kuyuya.
Biz kalırız ayakları boşluğa basan.
Ne söyleyecek sözümüz vardır,

Kesin kanaatlerim olmadı,
kimseyi çarpıp bölemezdim.
Olduysa da eriyen kar misali,
sürekli yükünü çekemezdim.

Uzlet günleri kendine ziyan,

Bir kayayı delip çıkarsa gül, kokusu esenlik,
düşünülmüş vatanın hiç yaşanmamış geceden
akan zehrini erteler, hangi kırılgan yazgının saçılması
dahası görülmemiş, seslerin hapsolduğu, bırakılsa
ölüm de boyut kazanır, dilde üreyen biteviyelik karanlıkla
beraber, umarsız yazların durgun göğüne yansır,

Tenhalaşan kıyılar, tek tük evler
ürpertir benliğimi, güçsüzleşir ellerim,
kollarım, boşluğun korkutan gizemi.
Sayıların kuvvetini duymalıyım,
diğer insanların kaybolan nefesini.
Aralarından geçip giderken, gözüme

Dilimi tahrip ettiler,
karanlığımda kaldım.
Burdan neler umardım,
sesimden yoksun kaldım.
Gel aç bana yeni bir alan,
hükümsüz, şarkısız yanan;

Parmaklarımı kıpırdatıyorum,
dokunan elim oluyor.
Bütün çizgilerini biliyorum,
nerde bitiyor.
Kağıt üzre yazan kalemim,
tanık oluyor.

İşte bu adanmışlıktı, sabaha devredilen,
ama, yanıldın, duran bir ses gibi, gördüğün,
aşıp gelen.

Dur da dinle, belki sen, sonra nerde kalır,
biten. Unutsan, varır mıydı o zaman,

Durağan ve yadsımaz, tek tek geleni,
sevginin sağlam temelleri, başarırsan
kendini, açar da güllerini, vermeye,
doğasını sunar, sınırlarını yoklayıp,
duyur yetkinliğini, karşılar ve ödül
gelir, gözleri, sevinç bağışlar teni.