Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Çoktan kaybettiğimiz irade, birgün
hatırlatır kendini, yokolmuş yapılardan
yükselen duman, uzaklardan da
görülür artık.

Bir uzun çığlıktır hayat, alevleri sarmış

İrade, donatılmış insan içindir,
bu demektir ki, senin değildir.
Bir talihin yönetiminde, kaynakla
işbirliği ise senindir.Ah, o
mağaralarında saklı duran,
gün ışığına kavuşur, gizil

Bir imkanın ipuçları dünyada varsın diye, bugün olanla
yarın kaybolan, olunca başlayan ve yaşamanla süslenen,
ne yaptığınla filizlenip varlık zincirine eklenen, ölçüyü
koruyarak, doğrunun içinden geçen geleceğe, kur yapını
gayretle, tavizsiz özleminle.

Buydu inancım, hayatı yokladım, bakındım,
sorun beklemede, bir şey isteme, gün ihtiyacın.
Özel bir çıkrık, su çekiyor yokluktan, dizi dizi
inciler. Böyle inadım.

Doğanın ilenciyle solan insanlık,
öfkeyle oyalanır bir zaman.
Açıklığı irin akıtan müphem
döker taşlarını kuyuya.
Biz kalırız ayakları boşluğa basan.
Ne söyleyecek sözümüz vardır,

Kesin kanaatlerim olmadı,
kimseyi çarpıp bölemezdim.
Olduysa da eriyen kar misali,
sürekli yükünü çekemezdim.

Uzlet günleri kendine ziyan,

Bir kayayı delip çıkarsa gül, kokusu esenlik,
düşünülmüş vatanın hiç yaşanmamış geceden
akan zehrini erteler, hangi kırılgan yazgının saçılması
dahası görülmemiş, seslerin hapsolduğu, bırakılsa
ölüm de boyut kazanır, dilde üreyen biteviyelik karanlıkla
beraber, umarsız yazların durgun göğüne yansır,

Tenhalaşan kıyılar, tek tük evler
ürpertir benliğimi, güçsüzleşir ellerim,
kollarım, boşluğun korkutan gizemi.
Sayıların kuvvetini duymalıyım,
diğer insanların kaybolan nefesini.
Aralarından geçip giderken, gözüme

Dilimi tahrip ettiler,
karanlığımda kaldım.
Burdan neler umardım,
sesimden yoksun kaldım.
Gel aç bana yeni bir alan,
hükümsüz, şarkısız yanan;

Parmaklarımı kıpırdatıyorum,
dokunan elim oluyor.
Bütün çizgilerini biliyorum,
nerde bitiyor.
Kağıt üzre yazan kalemim,
tanık oluyor.