Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Bugün cumartesi yarın pazar,
ben kendi çevrenimde dönenir
dururum. İçimden geçenleri
söylesem gecenin çarmıhında
vurulurum. Kimse zaten dinlemez,
boşuna avunurum. Bir yalan bir

Ben ona hiç küsmedim,
umudumu kesmedim,
gelen günü reddetmedim,
önümdeki yeter bana.

Güldü uzun uzun

Deha zavallı bir haykırış,
insanlar zaman denizinin
çöpleri; savrulur açıklanmamış.
Kader diye burkulur.

Ya bilseydik her şeyi.

Düşüncenin çevik kuşları,
girdiği damarları boşaltır da,
apak bir yönsüzlükte uçar.
Yoğun bir müziğin doku
toplamasıyla, dansa davet
eder de, hayat deriz sonra,

Kırık bir cam da yansıdı zaman, ilk kez gördüm,
her şey neden ziyan, neremizden ışıdı karanlık,
böyle yaman, ülküsü yaşam, dökülen parçalardan
anladık, böyle yaşanır zaman.

Kavrayışın donukluğu ışıl ışıl, durup bekleyen
dalgalanışı yudum yudum içerken öykünden,
kopuşun ardındaki tatları açığa vuran birer birer.

Kendi dolmaz bu derya, katılıp ürperen yansımaya
ezgin gözardılıkla açılan kilitlerin yeniden kapanması,

Ürkünç bir rüyanın yarım kalmış fırtınası,
taşkın bir hevesin unutma sancısı.
Kaynar boşlukların, susuz ve atak,
derinden içgörü fısıltıları. Hayata
katılın der, nasıl anladıysan yankıları.

Uzaktan gelip saran dağları aşan soluk,
dokuları gezinen ıslık gibi bayırlardan dökülen
şelale misin, dansla eriyen yakınma, bir doruk
tecrübesi ve yazıklanan ateş çağlayanı, sevincin
görkemisin. Unut kendini.

Bir kıran gecesinden darmadağın,
geçmişi yorumladım, öksüz günlerim
adeta rüya, serin bir esintiyle ayaklandım.
Artık umut sabaha kalmış, gecenin
müziğiyle karmakarış, unutulup,
kaybolmuşum yoklukta.

Dikelip seyrettiğim zaman, nerden
geliyorsun hiçbir şey anlamam,
başımda bir kuş tufanı, cok fazla
ses, duyulmayan. Uçurumdan,
bakan, neye yaslansam.