Gel Artık Şiiri - Bahtiyar Cm

Gel artık!
Yıkılmış gönül denen kentimin duvarları.Enkazını taşırım artık yüreğimde.

Gel artık!

Denizler senin olsun, gök mavisi senin.Gülen gözlerinden yanaklarına düşengamzelerin benim olsun.

Gel artık!

Gönül denen kayıp kentimizin rıhtımına.Sırtımda kamburum olmuş sevdan,Gülüşün düşmüş gözlerime, gamzelerin,Merhem olmuş bakışların sürgün yüreğime.

Gel artık!

Zamanın paslı dişleri arasında öğütülen bu şehirde,yıkılmayan tek mabet, yüzüne düşen o mahcup gamzeydi.Sokak lambalarının cılız ışığında gölgem bile sana küsmüşken,ben bu viranenin ortasında adını, tesbih taneleri gibi usul usul içime çekiyorum;her "gel" deyişim, içimdeki rıhtımı titretiyor.

Öyle bir gidiş ki bu;denizler kıyılarımdan çekildi,gök mavisi senin bakışlarına sığındı.Ben ise sırtımda bu kambur sevdayla,dünyanın en ağır yükünü, sensizliği taşıyorum.Bakışların sürgünümün tek beratı,tek iyileşme ihtimalim.

Şimdi hangi rüzgâr dokunsa tenime,senden bir koku getirmiyor.Mevsimler çiçek açmayı unuttu,bahar eski bir masala dönüştü.Rıhtımda artık yalnız martılar konaklıyor;sen gelmedikçe, bu kentin yıkık duvarlarındayalnız hasretinin sesi yankılanıyor.

Gülüşün...Gözlerine düşen o ışık,karanlık gecelerimin tek kutup yıldızıydı.Şimdi o gülüşünde kaybolmak varken,enkazın altında seni beklemek,ölümle yaşam arasındaki ince çizgideadını sayıklamak gibi.

Dünyanın bütün maviliklerini avuçlarına bırakıyorum.Bana yalnız o mahcup gülüşün kalsın.Çünkü yalnız o dindirirbu sürgün yüreğin dinmeyen sızısını.Gel ki bu kent yeniden haritasına kavuşsun,ben yeniden var olayım.

Korkuyorum...Bu enkazın altında sesim duyulmayacak diye.Dualarımın kanatları kırık,sözlerim duvarlardan öteye geçmiyor.Hani rıhtımda buluşacaktık?Hani karanfiller şahidimiz olacaktı?Şimdi anıların tozlu raflarında unutulmuş bir mektubum;hiç açılmayacak, hiç okunmayacak.

Gel artık...

Çünkü bu bekleyiş ruhumun kıyameti oldu.Gözlerimin feri sönmeden,tenim toprakla barışmadan yetiş.Seni sevmek,yıkılmış bir kentin ortasında çiçek büyütmekmiş.Zormuş bu enkazı tek başına kaldırmak,zormuş sensiz nefes almak.

Gel artık...

Gökyüzü yeniden maviye dönsün,denizler kıyılarını bana geri versin.Ben, yıkılmış bir kentin son sakini,bir gülüşüne bütün ömrümü değişirim.

Gel artık...Bu, sana yazdığım son şiir değil;ama sensiz söylediğim son çığlık olsun.