Geceyi sana yazdım Şiiri - Bahtiyar Cm

Çünkü gündüzün gözü kördür sevgilim, görmez içimdeki bu yangını.
Herkes telaşla bir yerlere koşarken,
Ben senin sustuğun yerde bekledim.
Saatler tam ortasından kırıldı.
Şehir sustu, sokaklar elini ayağını çekti dünyadan.
Ben de göğsümdeki o ağır sızıyı mürekkebe bulayıp,
Oturdum, geceyi sana yazdım.
Hüzün, bir kentin üzerine çöken pus gibi doldu odama.
Duvarlardaki gölgeler bile senden bir iz aradı.
Seni düşünmek,
Gece yarısı bomboş bir istasyonda,
Gelmeyeceğini bildiğim bir treni beklemek gibiydi.
Ama ben yine de o peronda kaldım.
Üşüyen ellerimi ceplerime saklayıp,
Yalnızca senin adını fısıldadım karanlığa.
İnsan en çok kalabalıkta yalnızlaşır.
Ama en çok da gece yarısı,
Tek bir isme teslim eder bütün dünyayı.
Geceyi sana yazdım.
Yarım kalmış bir türkünün en dokunaklı yerinde durur gibi,
Bir uçurumun kıyısında rüzgâra karşı yürür gibi.
Gözlerin geldi aklıma.
Hani içimi eriten,
Beni benden alan o uzak bakışların.
Araya yollar girdi,
Araya şehirler,
Araya bitmek bilmeyen mesafeler.
Ama hüzün öyle bir köprü ki sevgilim,
Her geçişimde kendimi yine senin yanında buldum.
Yukarıda yıldızlar,
Sessizce sönüyordu gökyüzünde.
Her sönen ışıkta,
İçimden bir parça daha eksiliyordu.
Sen belki uykudaydın,
Belki en güzel rüyalarındaydın.
Ben ise,
Uykuyu gözlerime haram edip,
Senin bıraktığın boşluğu kelimelerle doldurmaya çalışıyordum.
Anla ki,
Sana yazılan her satır,
Bir çaresizliğin sessiz itirafıdır.
Geceyi sana yazdım.
Pencereme vuran yağmur damlalarını,
Senin gözyaşın sandım.
Rüzgâr kapıyı her çaldığında,
Seni gelmiş sanıp dönüp baktım.
Bir teselli aradım bu zifiri karanlıkta.
Ama hangi yola çıksam,
Yine senin hüzünlü limanına vardım.
Varlığın,
Hiç bitmeyecek bir gurbet acısı gibi içimde.
Hasretin,
Her nefeste göğsümü daraltan bir kördüğüm.
Yokluğun ise,
Bu dünyada aldığım en ağır yenilgi.
Ben bu gece,
O yenilgiyi gururla taşıdım.
Herkes kendi hikâyesinde kaybolurken,
Ben bizim yarım kalmış hikâyemizi yazdım.
Mesafeler,
Yalnız unutanlar içindir sevgilim.
Şimdi vakit sabaha yürüyor.
Hüzün en koyu demine ulaştı.
Karanlık,
Yavaş yavaş yerini solgun bir sabaha bırakıyor.
Yoruldu kelimeler,
Yoruldu bu yorgun yürek.
Ama bilesin ki,
Güneş ne kadar güçlü doğarsa doğsun,
İçimdeki bu gece,
Seninle aydınlanmadığı sürece bitmeyecek.
Geceyi sana yazdım.
Çünkü gündüzler çok kalabalıktı,
Çok yabancıydı.
Ve benim,
Senden başka sığınacak,
Senin acından başka sarılacak hiçbir şeyim yoktu.