Gecenin Efendisi Şiirleri - Şair Gecenin ...

Bak evlat;
Yolun başında heybeni sabırla doldur,
Kibir dağı yüksektir, sen nefsini durdur..
Eğilip bükülme sakın her esen rüzgârda,
Dik duran bir yürek, her zaman her daim hürdür...

Bana neden deli diyorlar, bir bilsen nedenini,
Ruhumun dar sokaklarında kaybolmuşum meğer.
Sırtımda taşıdım çünkü dünyanın tüm kederini,
Gözünden düşen her damla, bir ömre değer oysa ki.
İnanırsan eğer, bu delilik değil, sadece içimde bir yara,
Ruhum mahkûm edilmiş, güneş görmeyen bir zindana.

Dallarda tomurcuk uyandı yine,
Toprak can bulurken daldım derine.
Hasretin mührünü vurdum serine,
Gül diye beklerken bak diken geldi.

Zamanın çarkında eridi günler,

Geri mi döndün diyorsun ya bunca yıl sonra hani,
Sanki hiçbir şey yıkılmamış ve bitmemiş gibi.
Bir enkaz bırakıp o uzak yolda,
Şimdi hesap sormaya gelmiş gibisin.
Oysa ben unuttum senin adını,
Sadece içimde bıraktığın o saf adamı çok özledim.

Yüzümde sanki emanet bir maske var gibi hissediyorum ,
Dilime de yerleşmiş zaten o eski yalan...
İçimde sessiz bir enkaz var aslında, benden geriye kalan.
Ruhumu kemirip duruyor bu gizemli adam;
Bıktım ben artık herkese iyiyim demekten.

Ben seni kör bir kuyuda, bile bile can vererek,
Ruhumu her gün o hain ellerine sererek,
Sonunda hüsran olacağımı ezbere bilerek,
Kendimi cehennemin narına attım ulan!

Sözlerin birer yalandı, ettiğin yeminlerinse tuzak,

Yollara ömür serdim, ayak izin çıkmadı,
Gönül kapım aşındı, bir kez biri bakmadı,
Onca duman savurdum, ateşin hiç yakmadı,
Bir gün benide sevecek misin, Gülüm, bir ses ver hele!

Bulutlardan nem kaptım, yağmur olup yağmadın,

Bitti; artık ne bir umut var ne de dönecek bir yol,
Her zerremle hissettiğim o koca boşlukla bitti.
Taşımaktan yorulduğum bu yük, canımdan daha ağır,
İnancımın son kırıntısı da yerle bir oldu, bitti.

Bitti; her seferinde peşinden koştuğum o amansız takip,

Bir yerlerde koptu elimiz birbirinden,
Ne sen fark ettin, nede ben anlayabildim.
Oysa aynı yarına inanıyorduk,
Aynı düşe gözlerimizi kapatıyorduk.
Meğer en derin yaralar,
Sessizce açılıyormuş insanın içinde.

Sessizce çekildim gittiğin yollardan,
Gölgeni bile incitmeden, hıçkırığımı içime gömerek.
Sen beni bir vedanın eşiğinde unutsan da,
Her zerremle, bir intihar gibi sevdim seni.
Karanlığın en koyu, en acımasız yerinde,
Işıksız, umutsuz ama büyük bir yürek ile sevdim seni.