Bir yerlerde koptu elimiz birbirinden,
Ne sen fark ettin, nede ben anlayabildim.
Oysa aynı yarına inanıyorduk,
Aynı düşe gözlerimizi kapatıyorduk.
Meğer en derin yaralar,
Sessizce açılıyormuş insanın içinde.
Az değildi verdiğimiz emek,
Az değildi uğruna vazgeçtiklerimiz.
Bir tebessümüne dünyayı değişirdim ben,
Senin gözlerinde bulurdum en güzel huzuru.
Meğer mutluluk, sandığımız kadar uzun ömürlü değilmiş.
Bir gün geldi, cümlelerimiz yoruldu.
Konuştukça çoğaldı aramızdaki sessizlik.
Ne sen bana ulaşabildin,
Ne ben sana dokunabildim.
Aynı gökyüzünün altında,
İki yabancı gibi yürüdük birbirimizin yanından.
İnsan en çok da umutları kırılınca susuyor.
Çünkü bazı acılar anlatılmıyor, yaşanıyor.
İçinde bin defa toparlanıp
Bin birinci kez dağılıyorsun.
Kimse görmüyor ama
Kalbin her gün biraz daha yoruluyor.
Şimdi dönüp baktığım her hatırada
Hem bir tebessüm var, hem ince bir sızı.
Ne seni suçlayabiliyorum,
Ne de kendimi aklayabiliyorum.
Bazı ayrılıklar,
Kimsenin hatası olmadan da yaşanıyormuş.
Belki başka bir zamanda,
Başka hayatların içinde karşılaşsaydık,
Bu kadar yarım kalmazdı hikâyemiz.
Belki de kader, en güzel cümleyi
Tam söyleyecekken susturdu bizi.
Kim bilir…
Bitti demeye dilim varmıyor.
Çünkü biten biz değildik belki de,
Bize inanan o güzel günlerdi.
Şimdi ne yana baksam,
Biraz sen, biraz yokluğun var.
Ve galiba bazı vedalar,
Yarım kalmış bir duanın
Göğe asılı kalan son cümlesi gibi;
Ne unutuluyor, Ne de tamamlanabiliyor…
Kayıt Tarihi : 26.07.2026 21:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!